ในแชตกลุ่ม
สามทางเลือกในเก้าสิบวินาที
ข้อความจากโรงยิมเด้งเข้ามาตอน 18.02 น. ของเย็นวันศุกร์ ท่อประปาแตก ปิดทุกสนาม คืนเงินค่าจองทั้งหมด แบงค์ส่งต่อเข้าแชตกลุ่มจากบนรถไฟฟ้า เอ็กซ์ส่งรูปหน้าร้องไห้ ส้มพิมพ์ว่า “เอ้า คืนนี้ก็จบกัน” ต้อมเริ่มประโยคหนึ่งทำนองว่าอาจจะเลื่อนไปเป็นเมื่อไรสักวันของเดือนหน้า
เดือนหน้า แบงค์พิมพ์ด้วยนิ้วโป้งสองข้างอยู่แล้ว “คืนนี้ยังไม่จบ ทางเลือกที่หนึ่ง สนามกลางแจ้งหลังโรงเรียน ไฟเปิดถึงสี่ทุ่ม เรามีลูกบอล ทางเลือกที่สอง ลานโบว์ลิ่งตรงถนนเลียบคลอง กำลังโทรไปเดี๋ยวนี้ ทางเลือกที่สาม ห้องเรา เราทำกับข้าว แล้วเล่นไพ่กัน เอ็กซ์แพ้” เขากดส่งแล้วต่อสายหาลานโบว์ลิ่งก่อนที่ใครจะทันตอบ เพราะโทรเร็วกว่าพิมพ์ ว่างสองเลนตอนสองทุ่ม
กลับมาที่แชต หกข้อความ ต้อมพิมพ์ว่าไม่แน่ใจ อาทิตย์นี้มันยาว คงอยู่ห้องเฉย ๆ ดีกว่า แบงค์อ่านแล้วเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องการแรงผลัก เขาจึงผลักไปหนึ่งที “ต้อม แกพูดว่า ‘อาทิตย์นี้มันยาว’ มาสี่ศุกร์ติดแล้วนะ ใส่รองเท้าซะ” ไม่มีอะไรตอบกลับมาจากต้อม
รถไฟฟ้าโยกผ่านไปสองสถานี แบงค์สังเกตเห็นความไม่มีอะไรนั้น เขาเก่งเรื่องอ่านห้อง เก่งเรื่องจับเสี้ยววินาทีที่สีหน้าลูกค้าปิดลง และแชตก็คือห้องที่ปิดไฟ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สี่ศุกร์ติดกันเป็นเรื่องที่เจ้าตัวเองก็อาจนับอยู่เหมือนกัน เขาคิดจะขอโทษในแชต แล้วรู้สึกว่านั่นจะทำให้เรื่องใหญ่ขึ้น เขาโทรไปแทน
“เมื่อกี้ในแชตฉันงี่เง่าเอง” เขาพูดตอนต้อมรับสาย “แกโอเคไหม” เงียบไปครู่หนึ่ง “เหนื่อย งานแย่” “โอเค งั้นเอาแบบนี้ ฉันไปรับ แกโยนเกมเดียว ถ้ามันห่วย ฉันขับไปส่งถึงบ้านเอง” ต้อมทำเสียงที่เกือบจะเป็นเสียงหัวเราะ “เกมเดียว” “จองเลนไว้สองทุ่ม” แบงค์ว่า แล้วลงก่อนถึงหนึ่งสถานีเพื่อไปเอารถ