INFJบุคลิกภาพแบบ ผู้ฟังที่ลึกซึ้ง

“ตกลงเอาวันที่สิบสองกันนะ” น้าแอ๋วพิมพ์มา และกลุ่มแชตครอบครัวก็ตอบกลับภายในหนึ่งนาที ลุงเปี๊ยกส่งรูปยกนิ้ว แม่ของฝนส่งมาสามรูปรวด มีคนโพสต์รูปโต๊ะของปีที่แล้ว โต๊ะยาวตัวริมหน้าต่าง กับปลานึ่งที่พร่องไปแล้วครึ่งตัว

ฝนอ่านทั้งหมดบนรถไฟฟ้า และไม่ได้พิมพ์อะไร เธออยู่ในกลุ่มนี้มาหกปี มีข้อความในชื่อตัวเองราวสี่สิบข้อความ ส่วนใหญ่คือ “เดี๋ยวฝนเอาขนมถ้วยไปเองค่ะ” ไม่ก็ “ถึงบ้านแล้วนะคะ” จะว่าขี้อายก็ไม่เชิง คนสิบสองคนพูดพร้อมกันไม่เหลือที่ให้ประโยคแบบที่เธอชอบเขียน ประโยคแบบที่ส่งไปแล้วยังยืนยันได้เต็มปาก

ที่ดึงความสนใจของเธอไว้คือมิ้นท์ ลูกพี่ลูกน้อง ปกติมิ้นท์ตอบทีเป็นย่อหน้า มีมุกแซวเรื่องผังที่นั่งแถมมาด้วย วันนี้กลับพิมพ์ว่า “ได้” ตอน 9.14 น. กับ “แล้วแต่เลย” ตอน 9.31 น. ไม่มีสติกเกอร์ ไม่มีหางเสียงสักคำ ดูเหมือนไม่มีใครอื่นสะดุดใจ แชตเลยไปถึงเรื่องว่าคุณยายยังขึ้นบันไดที่ร้านไหวหรือเปล่าแล้ว

ฝนเริ่มพิมพ์ตอบในกลุ่ม “มิ้นท์ วันที่สิบสองสะดวกจริง ๆ ใช่ไหม” เธอมองประโยคนั้น ถามกันต่อหน้าทุกคนแบบนี้ มิ้นท์ก็ต้องตอบว่าสะดวก เธอลบทิ้ง แล้วเปิดหน้าต่างแชตส่วนตัวแทน “เช้านี้ฟังดูไม่ค่อยเหมือนมิ้นท์เลย ไม่ต้องอธิบายก็ได้นะ คืนนี้เราว่าง ถ้าอยากคุย” เธอแก้ “อยากคุย” เป็น “อยากมีเพื่อน” อ่านสองรอบ แล้วกดส่งก่อนถึงสถานีที่ต้องลง

ในแชตครอบครัว เธอเพิ่มไปหนึ่งบรรทัด แม่จะได้ไม่เป็นห่วงที่เธอเงียบ “วันที่สิบสองได้ค่ะ เดี๋ยวฝนเอาขนมถ้วยไปเอง” รูปยกนิ้วเด้งมาสี่รูป โทรศัพท์สั่นอีกครั้งตอนเธอก้าวลงชานชาลา คราวนี้มาจากมิ้นท์คนเดียว “รู้ได้ไงทุกทีเลย” ข้อความว่า “วันที่สิบสองคือวันที่เราต้องย้ายเข้าไปอยู่กับต้น ยังไม่ได้บอกใครเลยว่าเลิกกันแล้ว” ฝนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นขณะรถไฟเคลื่อนออกจากสถานี “งั้นบอกเราเป็นคนแรก” เธอพิมพ์ “สองทุ่มเดี๋ยวโทรไป”

23.40 น. รายงานต้องส่งเก้าโมงเช้า และถ้านับเฉพาะส่วนที่มีความหมาย มันเสร็จมาตั้งแต่วันอังคารแล้ว ฝนใช้เวลากับมันห้าสัปดาห์ สี่สิบเอ็ดหน้าว่าด้วยโครงการอ่านหนังสือหลังเลิกเรียน มีตัวเลขการเข้าร่วม บทสัมภาษณ์สามชิ้น และส่วนที่เธอใส่ใจที่สุด ตรงที่เด็กชายวัยเก้าขวบชื่อภูเล่าว่าทำไมเดี๋ยวนี้เขาถึงอ่านหนังสือให้น้องชายฟัง

คืนนี้เธอไม่ได้ทำส่วนไหนในนั้นเลย เธอกำลังทำเชิงอรรถที่สิบสี่ เชิงอรรถนั้นอ้างถึงแบบสำรวจชิ้นหนึ่ง และชื่อแบบสำรวจใช้ขีดคั่น ทั้งที่ส่วนอื่นของรายงานใช้เว้นวรรค เธอแก้ แล้วก็เห็นว่าเลขหน้าในภาคผนวกอยู่ต่ำกว่าในเนื้อหาหลักสองมิลลิเมตร และคำว่า “เด็ก” กับ “นักเรียน” ถูกใช้สลับกันไปมาในแบบที่เธอไม่เคยติดใจมาก่อน ตอนนี้ตำหนิเล็ก ๆ แต่ละจุดดูเหมือนหลักฐานว่างานทั้งชิ้นทำมาอย่างสะเพร่า คนที่ตัดสินเรื่องทุนจะมองเห็นความสะเพร่า แล้วเด็กสิบเอ็ดคนก็จะเสียบ่ายวันพฤหัสของตัวเองไป ในชั่วโมงอย่างนี้ ห่วงโซ่เหตุผลเส้นนั้นดูแน่นหนาไม่มีที่ติ

ธามเพื่อนร่วมงานเคยเสนอตัวช่วยพิสูจน์อักษรให้ตั้งแต่วันจันทร์ เธอตอบไปว่า “ไม่เป็นไร ธามมีงานเยอะอยู่แล้ว” เพราะเขามีงานเยอะจริง และเพราะการยื่นของที่ยังไม่เสร็จให้คนอื่นให้ความรู้สึกเหมือนยื่นไดอารีให้ ตอนนี้เธอนึกภาพเขานอนหลับอยู่ และขุ่นเคืองขึ้นมาแวบหนึ่งอย่างไม่ยุติธรรมเลยว่า ทำไมไม่มีใครคะยั้นคะยอ

ตอน 0.25 น. เธอจับได้ว่าตัวเองกำลังแก้ “นักเรียน” กลับเป็น “เด็ก” เป็นรอบที่สอง นี่คือสัญญาณที่เธอรู้จักดี เธอลุกขึ้น รินน้ำใส่แก้ว แล้วอ่านหน้าของน้องภูออกเสียงให้ห้องครัวฟัง มันดี หน้านั้นคือเหตุผลของอีกสี่สิบหน้าที่เหลือ และไม่มีคนอ่านคนไหนอ่านมาถึงตรงนั้นแล้วจะนึกถึงเรื่องขีดคั่น

เธอพิมพ์ถึงธาม ให้เขาอ่านตอนเช้า “วันจันทร์เราน่าจะตอบว่าเอา ช่วยดูหน้า 30 ถึง 41 ให้หน่อยได้ไหม ก่อนเก้าโมง แค่ช่วงนั้นพอ” แล้วเธอก็บันทึกไฟล์เป็นชื่อใหม่ พับจอลง และปล่อยเชิงอรรถที่สิบสี่ไว้อย่างที่มันเป็น

พวงกุญแจมีกุญแจสิบเอ็ดดอก แต่ละดอกมีเทปแปะไว้แถบหนึ่ง เขียนกำกับด้วยลายมือที่เอนไปข้างหลัง ห้องพักเจ้าหน้าที่ ตู้รับคืนหนังสือ ห้องใต้บันได ห้ามใช้ คุณวรรณ หัวหน้าสาขา หย่อนมันลงบนฝ่ามือฝนตอน 8.15 น. แล้วบอกว่าป้ายพวกนี้เป็นของคนที่ทำตำแหน่งนี้มาสิบเก้าปี “เดี๋ยวก็คงอยากเขียนใหม่เองแหละ”

ฝนไม่ได้อยากเขียนใหม่ ชั่วโมงแรกที่ห้องสมุดประชาชน เธอใช้ไปกับการเรียนรู้ระบบรับคืนหนังสือ ชั่วโมงที่สองใช้ไปกับการเรียนรู้ผู้คน ซึ่งไม่มีใครขอให้ทำ ต่อที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าพูดมากที่สุดและมีคนฟังน้อยที่สุด พี่ปุ๊กซึ่งดูแลมุมเด็ก เงียบไปทุกครั้งที่คุณวรรณเอ่ยถึงเวลาเปิดปิดแบบใหม่ ผู้ชายใส่แจ็กเก็ตสีเขียวคนหนึ่งเข้ามาตอนสิบโมง นั่งเก้าอี้ตัวเดิมริมหน้าต่าง และไม่มีใครทักทายเขา ทั้งที่เห็นชัดว่าทุกคนรู้จัก

ตอนมื้อเที่ยงต่อถามว่าเท่าที่เห็นมาคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอมีคำตอบจริง ๆ อยู่ เธอคิดว่าเรื่องเวลาเปิดปิดเป็นแผลที่ยังเจ็บ และไม่มีใครถามความเห็นพี่ปุ๊ก เธอเดาว่าอีกสามเดือนเรื่องนี้จะกลายเป็นประเด็น “ทุกคนใจดีกับฝนมากเลยค่ะ” เธอตอบไปแบบนี้แทน ซึ่งก็จริงเหมือนกัน แล้วกินข้าวกับไข่เจียวไชโป๊วต่อ ยังเร็วเกินไปมากที่จะพูดถูกเรื่องอะไรออกมาดัง ๆ

ช่วงบ่ายเธอเก็บหนังสือคืนขึ้นชั้น และเจอการ์ดใบหนึ่งสอดอยู่ในตำราอาหาร ลายมือเอนหลังแบบเดียวกัน “คุณลุงประสิทธิ์ แจ็กเก็ตเขียว ชอบให้เก็บหนังสือพิมพ์ฉบับวันพฤหัสไว้ให้ ถามถึงลูกสาวแกด้วย” ที่แท้คนก่อนหน้าเธอก็ทำงานอย่างที่สองนั้นด้วยเหมือนกัน

ฝนเก็บการ์ดใส่กระเป๋าเสื้อ สี่โมงเย็นเธอถือหนังสือพิมพ์ฉบับวันพฤหัสเดินไปที่ริมหน้าต่าง แล้ววางไว้บนที่เท้าแขน “หนูเพิ่งมาใหม่ค่ะ” เธอบอก “มีคนสั่งไว้ว่าให้ถามถึงลูกสาวคุณลุง” ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ แล้วหยิบเสื้อคลุมของตัวเองออกจากเก้าอี้ตัวข้าง ๆ

ฝนกำลังคนหม้อต้มจืดอยู่แล้วตอนข้อความเด้งเข้ามา “ขอโทษจริง ๆ นะ งานเข้ากะทันหัน เลื่อนเป็นอาทิตย์หน้าได้ไหม” เป็นครั้งที่สี่นับจากต้นปี เกดแนบรูปหน้าเศร้ามาเป็นแถว อย่างที่ทำทุกครั้ง

คำตอบที่ฝนพิมพ์คือคำตอบเดิม “ไม่เป็นไรเลย! ขอให้งานซาไว ๆ นะ” นิ้วโป้งพักอยู่เหนือลูกศร เธอส่งประโยคนี้ หรือญาติสนิทของมัน ไปแล้วในเดือนมีนาคม ในเดือนเมษายน และในค่ำวันเกิดของเธอเอง วันที่เกดมาสายเก้าสิบนาที แล้วพูดถึงหัวหน้าคนหนึ่งไปจนเที่ยงคืน หัวหน้าคนที่ป่านนี้ฝนวาดหน้าจากความจำได้แล้ว ฝนฟังทั้งหมดนั้น เธอฟังเก่ง และเกดก็ต้องการคนฟัง แต่มีการนับแต้มเงียบ ๆ เดินอยู่สักแห่งใต้ความอดทนของเธอมาตลอด และคืนนี้เธออ่านยอดรวมออก

อีกแผนหนึ่งเสนอตัวขึ้นมา และมันสบายใจจนน่ากลัว เธอส่งประโยคร่าเริงนั้นไปก็ได้ แล้วหลังจากนั้นก็แค่ยุ่ง ตอบช้าลง เดือนมิถุนายนไม่ว่างสักวัน พอถึงปลายปีก็จะไม่เหลืออะไรให้ยกเลิก ไม่ต้องมีฉากปะทะ และเกดจะไม่มีวันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฝนเคยทำแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง กับเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย และจนทุกวันนี้ได้ยินชื่อเพื่อนคนนั้นทีไร ในท้องก็ยังวูบลงไปเล็ก ๆ ทุกที

เธอปิดเตา ลบ “ไม่เป็นไรเลย” ทิ้ง สิ่งที่เขียนขึ้นใหม่ใช้เวลายี่สิบนาที และออกมาเป็นสี่ประโยค “เราไม่ได้โกรธเรื่องคืนนี้ แต่เราเจ็บกับการที่มันเกิดซ้ำ ๆ แล้วเราก็ปล่อยให้มันสะสมโดยไม่บอกเกด ซึ่งไม่แฟร์กับเกดเหมือนกัน เวลาได้เจอกัน เราเป็นฝ่ายฟังเสียเป็นส่วนใหญ่ จนเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นบริการ ไม่ใช่เพื่อน เรายอมพูดเรื่องนี้ออกมาแบบไม่สวย ดีกว่าหายไปเฉย ๆ”

เธอกดส่ง แล้วคว่ำโทรศัพท์ไว้ข้างหม้อหุงข้าว ไม่ถึงนาทีมันก็ดัง ฝนปล่อยให้ดังสองครั้ง จนแน่ใจในเสียงของตัวเอง จึงรับสาย “ยังไม่ต้องขอโทษ” เธอว่า “มากินข้าวก่อน มีพอสำหรับสองคน”

“บอกพวกเรามาเลยว่าต้องไปอยู่ตรงไหน กี่โมง” แนนว่า พลางดันแล็ปท็อปข้ามโต๊ะในร้านกาแฟมา “ในพวกเรามีฝนคนเดียวแหละที่คิดล่วงหน้า” พลอยพยักหน้าทั้งที่เค้กยังเต็มปาก ฝนมาลงเอยด้วยการวางแผนเที่ยวทะเลสี่วันสำหรับสามคนก็ด้วยเหตุนี้

เธอไม่ได้เริ่มจากแผนที่ เธอเริ่มจากสองคนนั้น แนนเพิ่งผ่านการเข้ากะดึกมาทั้งปี จะบอกว่าอยากดูให้ครบทุกที่ แล้วก็หลับตั้งแต่บนรถคันแรก พลอยกลัวน้ำลึกและไม่เคยยอมรับ ได้แต่ “ลืม” ชุดว่ายน้ำอยู่ร่ำไป ฝนจึงเลือกเกสต์เฮาส์ที่เสิร์ฟมื้อเช้าถึงสาย วางการเดินไปประภาคารไว้เช้าวันที่สองแทนที่จะเป็นวันแรก และหาหาดที่น้ำลึกแค่เข่าต่อเนื่องออกไปห้าสิบเมตร เหตุผลพวกนี้ไม่ได้ถูกเขียนลงไปในเอกสารที่แชร์กันสักข้อ ในเอกสารมีแค่ “วันที่ 2 10.30 น. ประภาคาร ทางราบ”

ส่วนที่ยากคือวันที่สาม ระหว่าง 13.00 ถึง 18.00 น. เธอยังไม่ได้พิมพ์อะไร เธอรู้ว่าอยากได้อะไรในช่องว่างนั้น เดินไปท่าเรือเก่าคนเดียว นั่งบนกำแพงกับสมุดหนึ่งเล่ม และไม่พูดกับใครเลยห้าชั่วโมง หลังจากเป็นเพื่อนร่วมทางที่น่ารักมาสองวัน เธอจะต้องการมันแบบเดียวกับที่คนอื่นต้องการมื้อเที่ยง แต่มันจะฟังดูเป็นอย่างไรนั้นเป็นอีกเรื่อง “เวลาอิสระ (แยกกัน)” พออยู่บนจอแล้วดูเหมือนคำบ่นเรื่องเพื่อน

เธอพิมพ์ “วันที่ 3 บ่าย: ถนนช้อปปิ้ง?” แล้วมองมัน แนนต้องชอบถนนช้อปปิ้งแน่ ส่วนฝนจะเดินตามหลัง หิ้วถุงกระดาษ ยิ้ม เงียบลงเรื่อย ๆ แล้วพอวันที่สี่ก็จะพูดห้วนใส่ทั้งสองคนโดยไม่อธิบายว่าทำไม การทดลองนี้เธอเคยทำมาแล้วในทริปอื่น

เธอลบบรรทัดนั้นแล้วเขียนว่า “วันที่ 3 13.00 ถึง 18.00 น. ต่างคนต่างไป เราจะไปท่าเรือคนเดียว เพราะได้อยู่คนเดียวสักสองสามชั่วโมงแล้วเราจะน่ารักขึ้น มื้อเย็นกินด้วยกันตอน 19.00 น. ปลาหมึกย่าง เราเลี้ยงเอง” แล้วก็กดแชร์เอกสาร ก่อนจะทันได้แก้ให้มันนุ่มลง

โทรศัพท์เข้าไปอยู่ในตู้กับข้าวตอน 9.05 น. ของวันเสาร์ ระหว่างขนมปังครึ่งแถวกับขวดแยมสับปะรด ฝนไม่ได้วางแผนจะเอามันไปไว้ตรงนั้น เธอแค่มองจอ เห็นสายไม่ได้รับจากตาลสองสาย กับข้อความที่ขึ้นต้นว่า “ว่างไหม เราต้องการจริง ๆ” แล้วก็รู้สึกว่าอะไรบางอย่างในอกแฟบลง เหมือนยางรถ

มันเป็นสัปดาห์ของคนอื่นมาทั้งสัปดาห์ วันจันทร์เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งร้องไห้ตรงบันไดหนีไฟ วันพุธน้องชายขอให้ช่วยเรียบเรียงอีเมลถึงเจ้าของห้องเช่า ซึ่งใช้เวลาไปสองชั่วโมง เพราะปัญหาไม่ได้อยู่ที่อีเมล คืนวันพฤหัสตาลพูดอยู่เจ็ดสิบนาทีว่าจะลาออกจากงานดีไหม ฝนแทบไม่ได้พูดอะไร และได้รับคำขอบคุณอย่างอบอุ่นสำหรับคำแนะนำ เธอตั้งใจจริงกับมันทุกนาที แต่พอถึงวันศุกร์ เธอก็ได้ยินว่าตัวเองกำลังพูดด้วยน้ำเสียงที่ใจดีเกินไปนิดหนึ่ง

สุดสัปดาห์นี้จึงไม่มีอะไรเลย โดยเจตนา เธอเปลี่ยนกระถางให้ต้นยางอินเดียที่เอียงมาตั้งแต่หน้าหนาว ชงชามะลิแล้วปล่อยให้มันเย็นชืดระหว่างที่เขียนสมุดไปหกหน้า ไม่มีหน้าไหนเกี่ยวกับคนที่เธอรู้จัก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่เธอพลิกไปพลิกมาอยู่ในหัวมาปีหนึ่งแล้ว คนเฝ้าประภาคารที่ได้รับจดหมายซึ่งเขียนถึงคนอื่น ราวบ่ายสาม เธอถึงรู้ตัวว่าทั้งวันยังไม่ได้เปล่งเสียงพูดสักคำ

ความรู้สึกผิดมาถึงตรงเวลา ตอนใกล้ค่ำ ตาลต้องการจริง ๆ ฝนยืนเอามือแตะบานตู้กับข้าวไว้ แล้วคิดเรื่องนี้อย่างซื่อตรงกับตัวเอง ถ้าโทรไปตอนนี้ เธอจะฟังได้ดีอยู่สิบนาที แล้วก็จะเริ่มขุ่นใจกับคนที่ตัวเองรัก พรุ่งนี้เธอถึงจะมีอะไรให้

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ไม่ได้เปิดดูข้อความที่ค้างอยู่ แล้วพิมพ์ว่า “เราเห็นที่ตาลโทรมาแล้วนะ ไม่ได้เมินนะ วันนี้เราไม่เหลืออะไรแล้วจริง ๆ และตาลควรได้อะไรที่ดีกว่านั้น พรุ่งนี้สี่โมง เราเป็นของตาลทั้งตัว เอาข้อเสนองานมาด้วย” แล้วโทรศัพท์ก็กลับเข้าไปอยู่กับขนมปังตามเดิม