ในแชตกลุ่ม
กับข้าวให้ห้องสิบสอง
บอมตั้งกลุ่มแชตนี้ขึ้นในวันอังคาร สิบเอ็ดนาทีหลังเห็นป้าลำดวนห้องสิบสองถูกพยุงลงจากแท็กซี่ทั้งที่ขาใส่เฝือก เขาตั้งชื่อว่า กับข้าวให้ป้าลำดวน ดึงเพื่อนบ้านเข้ามาเก้าคน แล้วโพสต์ตาราง เย็นละหนึ่งชื่อ ตลอดสามสัปดาห์ พร้อมหมายเหตุว่าป้าไม่กินปลา และชอบทุกอย่างที่ใส่ผักชีลาว เขาลงชื่อตัวเองไว้ทั้งสองวันอาทิตย์ เพราะวันอาทิตย์คือวันที่คนมักลืม
เขาคอยเลี้ยงแชตให้อุ่นอยู่เสมอ แบบที่บางคนคอยเลี้ยงไฟในเตาไม่ให้มอด พอมีนักศึกษาคนหนึ่งพิมพ์มาอย่างเขิน ๆ ว่าทำเป็นแต่ไข่เจียว บอมก็ตอบว่า “ไข่เจียวนี่แหละดีเลยครับ ป้าบอกผมว่าคิดถึงอยู่พอดี” แล้วจึงไปเคาะประตูห้องป้าลำดวนเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นความจริง เขาโพสต์รูปต้มจืดเห็ดของวันพฤหัส ได้หัวใจสิบสี่ดวง
จนถึงวันศุกร์ คุณวิโรจน์พิมพ์ว่า “กลุ่มนี้ส่งข้อความเยอะเกินไป ติดรายชื่อไว้ที่ประตูก็ได้ผลเท่ากัน ขอปิดแจ้งเตือนครับ” บอมอ่านมันตรงทางเดิน หน้าร้อนผ่าว ราวกับมีคนพูดประโยคนี้ออกมาดัง ๆ ต่อหน้าทุกคน ซึ่งจะว่าไปก็เป็นอย่างนั้นจริง เขาเลื่อนกลับขึ้นไปนับข้อความของตัวเอง สิบเก้าข้อความในสิบวัน ตอนนี้มันดูเยอะขึ้นมา
เขาพิมพ์ว่า “ขอโทษทุกคนครับ เดี๋ยวผมจะเบาลง!” แล้วลบ เพราะฟังดูเหมือนคนเจ็บ เขาพิมพ์ว่า “เรื่องติดรายชื่อเป็นความคิดที่ดีครับ” แล้วก็ลบอีก รายชื่อบนประตูบอกนักศึกษาขี้อายไม่ได้ว่าไข่เจียวก็ยินดีต้อนรับ สุดท้ายเขาไม่ได้โพสต์อะไรเลย และรู้สึกถึงความไม่มีอะไรนั้นไปตลอดมื้อเย็น “แอนว่าผมพูดเยอะไปไหมในแชตตึก” เขาถามภรรยา “แอนว่าป้าลำดวนได้กินดีมาสิบวันแล้ว” แอนตอบ
สามทุ่ม นักศึกษาคนนั้นพิมพ์มาหาเขาส่วนตัว “ป้าขอไข่เจียวของผมอีกแล้วครับ ขอบคุณนะครับที่ดึงผมเข้ากลุ่ม” บอมอ่านสามรอบ จากนั้นเขาก็ปรินต์ตารางเวร เอาไปแปะที่ประตูหน้าตึกให้คุณวิโรจน์ แล้วกลับเข้าแชตไปเตือนคนทำกับข้าววันเสาร์เรื่องผักชีลาว