MBTI و پیام دادن: چرا جواب دادن بعضی‌ها چند روز طول می‌کشد

پیام سه‌شنبه ساعت نه شب ارسال شد. ساعت ۹:۰۱ خوانده شد. جواب عصر جمعه رسید و با یک عذرخواهی شروع شد؛ عذرخواهی از ته دل بود و کسی که آن را فرستاده بود واقعاً نمی‌توانست این سه روز فاصله را توضیح دهد.

در این میان، فرستنده پیام اصلی تمام این چرخه را طی کرده است. چهارشنبه کمی گیج شده. پنجشنبه پیامش را با دقت دوباره خوانده تا ببیند کجای حرفش باعث این اتفاق شده. تا صبح جمعه هم درباره کل دوستی‌شان تصمیم‌گیری کرده است.

تقریباً هیچ‌کدام از این‌ها ربطی به دوستی نداشت. بیشترش به این برمی‌گشت که یک جواب چقدر هزینه دارد؛ و معلوم می‌شود این هزینه از آدمی به آدم دیگر چند برابر فرق می‌کند، خیلی بیشتر از آنچه حسابش را می‌کنیم.

جواب دادن یک کار واحد نیست

برای کسی که سریع جواب می‌دهد، پاسخ به یک پیام فقط یک حرکت است. می‌خواند، جواب می‌دهد و تمام؛ تقریباً همان‌طور که جواب کسی را که روبه‌رویتان ایستاده می‌دهید.

برای کسی که کند جواب می‌دهد، این کار حداقل چهار مرحله دارد. پیام را می‌خواند. می‌فهمد دقیقاً چه چیزی پرسیده شده. تصمیم می‌گیرد جواب چیست. جواب را طوری می‌نویسد که برای این شخص خاص مناسب باشد. هر کدام از این‌ها می‌تواند به تعویق بیفتد و به محض اینکه یکی از آن‌ها عقب بیفتد، کل پیام وارد صفی می‌شود که هیچ زمان‌بندی مشخصی ندارد.

پیام فراموش نشده است. این همان بخشی است که آدم‌های سریع به‌ندرت باور می‌کنند. پیام مدام با صدایی ضعیف به مدت سه روز در ذهن مرور می‌شود؛ به همین دلیل است که جواب نهایی اغلب با یک عذرخواهی و جزئیات عجیبی درباره روز چهارشنبه شروع می‌شود.

چه چیزی یک پیام را پرهزینه می‌کند

چهار چیز هزینه را بالا می‌برد و هر کدام به یک جفت حرف مربوط می‌شود. در یک صندوق پیام واقعی، این‌ها روی هم تلنبار می‌شوند.

اولی این است که آیا جواب قبل از ارسال نوشته می‌شود یا نه. کسی که به سمت E تمایل دارد معمولاً بلند فکر می‌کند؛ این در گوشی یعنی سه پیام کوتاه پشت سر هم و هیچ اصطکاکی بین فکر کردن و فرستادن وجود ندارد. کسی که به سمت I متمایل است اول جواب را در ذهنش می‌نویسد و جوابی که در ذهن نوشته شود، نیازمند توجهی است که یک چهارشنبه شلوغ آن را ندارد. این دقیقاً همان مکانیزم نیاز به تنهایی بعد از یک شب خوب است که در مقیاسی کوچک‌تر اعمال می‌شود.

دومی گستردگی موضوع است. از بعضی‌ها بپرسید نظرشان درباره یک پیشنهاد کاری چیست و فقط یک جمله تحویل می‌گیرید. از بقیه بپرسید و می‌بینید که سوال به پنج سال آینده کشیده می‌شود؛ اینکه آیا چیزی که می‌خواهند همان چیزی است که گفته بودند می‌خواهند، و مقایسه‌ای با تصمیمی که در سال ۲۰۱۹ گرفته‌اند. چنین جوابی را نمی‌شود در اتوبوس نوشت. باید تا عصر صبر کند و عصرها هم معمولاً وقت پر است.

سومی لحن است. بعضی‌ها جواب دقیق را می‌فرستند و اعتماد دارند که خواننده آن را خوب برداشت می‌کند. بقیه تا زمانی که نسبتاً مطمئن نشوند پیام به طرف مقابل چه حسی می‌دهد، نمی‌توانند آن را بفرستند؛ یعنی هر پیش‌نویس دو بار بررسی می‌شود تا مبادا تند به نظر برسد. وقتی خبر خوب است این بررسی سریع انجام می‌شود و وقتی جواب منفی است به‌شدت کند پیش می‌رود. به همین دلیل است که یک پیام سخت بیشتر از همه منتظر می‌ماند و دیر جواب دادن اغلب نشان می‌دهد که شخص به جواب اهمیت می‌دهد، نه برعکس.

چهارمی حس یک کار ناتمام است. برای یک برنامه‌ریز، پیام بی‌پاسخ یک کار کوچک باز است که تا بسته نشود مدام سروصدا می‌کند، پس بسته می‌شود، آن هم اغلب خیلی زود. برای کسی که اهل بداهه‌کاری است، پیام بی‌پاسخ چیزی است که هر وقت آماده بود می‌شود به آن جواب داد و آماده نبودن اصلاً آزاردهنده نیست. یک صندوق پیام مشترک، دو حس کاملاً متفاوت.

سوءتفاهم دوطرفه است

کسانی که سریع جواب می‌دهند، کندی را یک نشانه می‌دانند، چون برای خودشان کندی دقیقاً یک نشانه است. اگر سه روز طول بکشد تا جواب کسی را بدهند، حتماً اتفاقی افتاده است. بنابراین همین برداشت را به کسی تعمیم می‌دهند که حالت پیش‌فرضش سه روز است و پیامی را دریافت می‌کنند که اصلاً فرستاده نشده است.

کسانی که کند جواب می‌دهند همین کار را برعکس انجام می‌دهند و کمتر درباره‌اش صحبت می‌شود. یک جواب دو ثانیه‌ای را سطحی می‌بینند. پیامی که یک عصر کامل برایش وقت گذاشته‌اند، قبل از اینکه گوشی را زمین بگذارند با چهار کلمه جواب داده می‌شود و حس می‌کنند اصلاً درست خوانده نشده است. در حالی که اغلب کسی پیام را خیلی خوب خوانده که فقط نوشتن را یک اتفاق بزرگ نمی‌داند.

هر دو برداشت فرض را بر این می‌گذارند که تلاش طرف مقابل مثل تلاش خودتان است. این فرض در گوشی بیشتر از هر جای دیگری اشتباه از آب درمی‌آید، چون متن تمام نشانه‌هایی را که می‌توانست این اشتباه را اصلاح کند حذف می‌کند.

گروه‌های چت رفتار متفاوتی دارند

سرعت پاسخ‌گویی در یک گروه همان ویژگی نیست و نمی‌تواند نسخه دونفره را پیش‌بینی کند.

چت گروهی به مشارکت‌های سریع و کم‌هزینه پاداش می‌دهد. هیچ اجباری برای هیچ پیامی وجود ندارد، هیچ‌کس مشخصاً منتظر شما نیست و هزینه گفتن یک حرف کمی اشتباه پایین است چون پیام‌ها بالا می‌روند و گم می‌شوند. کسانی که در گروه‌ها سریع هستند اغلب همان‌هایی‌اند که جواب دادنشان به یک سؤال مستقیم چهار روز طول می‌کشد، چون سوال مستقیم همان چیزی است که یک نفر آن طرفش نشسته است.

برعکس این هم اتفاق می‌افتد. خیلی‌ها که در کمتر از یک دقیقه به پیام مستقیم جواب می‌دهند، در یک گروه نه‌نفره کاملاً ساکت می‌شوند؛ دقیقاً به همان دلیلی که در جلسات کم حرف می‌زنند: هیچ چیزی که بتوانند اضافه کنند ارزش فضایی را که اشغال می‌کند ندارد.

عادتی که بیشتر این مشکلات را حل می‌کند

یک جواب موقت بفرستید. نه خود جواب، فقط یک تاییدیه با یک زمان تقریبی. پیام را دیدم، دارم فکر می‌کنم، فردا مفصل می‌نویسم.

شش ثانیه طول می‌کشد و تقریباً هیچ هزینه‌ای ندارد، چون به هیچ‌کدام از مراحل پرهزینه نیازی ندارد. و کل مشکل طرف مقابل را حل می‌کند؛ مشکلی که هیچ‌وقت انتظار کشیدن نبوده است. انتظار کشیدن مشکلی ندارد. چیزی که مشکل دارد این است که ندانید منتظر جواب هستید یا دارید پایان چیزی را تماشا می‌کنید.

عادت متناسب برای کسی که سریع جواب می‌دهد این است که دیگر به زمان ارسال پیام به چشم یک داده نگاه نکند. سه روز تاخیر خودش یک پیام نیست. اگر می‌خواهید بدانید مشکلی پیش آمده یا نه، تنها روش مطمئن همان روشی است که همیشه جواب داده؛ یعنی پرسیدن مستقیم به جای تفسیر کردن یک فاصله.

گاهی اوقات مشکل از حروف نیست

دیر جواب دادن گاهی دقیقاً همان معنی ظاهری‌اش را می‌دهد. آدم‌ها از مکالماتی که دوست ندارند طفره می‌روند و الگویی که فقط با یک نفر یا فقط بعد از مطرح شدن یک موضوع خاص خودش را نشان می‌دهد، یک ویژگی تیپ شخصیتی نیست. بلکه یک سکوت خاص درباره یک موضوع خاص است.

و کسی که زمان پاسخ‌گویی‌اش به همه از چند ساعت به چند هفته رسیده، معمولاً در حال نشان دادن یک ترجیح نیست. از بیرون، ماهی که آدم زیر فشار است یا حالش خوب نیست همین شکلی است، و اگر این را بی‌ادبی بدانیم، آدم‌ها درست در بدترین وقت تنها می‌مانند. این سایت را به‌تنهایی اداره می‌کنم و روانشناس هم نیستم؛ چهار حرف فقط توصیف می‌کنند که یک نفر ترجیح می‌دهد چطور کار کند، نه اینکه حالش چطور است.

با این حال، اگر با دقت استفاده شود، این یکی از کاربردی‌ترین چیزهایی است که این حروف به شما می‌دهند. کسی از سه‌شنبه جواب نداده است. قبل از اینکه پیامتان را برای بار چهارم دوباره بخوانید، در نظر بگیرید که شاید جواب نیمه‌کاره در ذهن طرف مقابل مانده و منتظر عصری است که هنوز فرصتش پیش نیامده است.