ENFJتیپ شخصیتی: دلگرمی‌بخش

ساعت ۷:۵۰ نسرین در گروه همکاران نوشت: «کسی به فکر پنجشنبه هست؟» پنجشنبه آخرین روز کاری آقای صمدی بود، بعد از بیست‌وشش سال در حسابداری، و تا آن لحظه تنها برنامه این بود که برنامه‌ای در کار نبود.

یک ساعت نگذشته برنامه‌اش آماده بود. از ژیلا، که قشنگ طراحی می‌کرد و هیچ‌وقت حرفش را نمی‌زد، خواست کارت را بکشد. انتخاب هدیه با کامران شد، چون او بود که ناهارها با آقای صمدی سر یک میز می‌نشست و خبر داشت رادیوهای قدیمی تعمیر می‌کند. به سحر هم، که تازه‌واردترین همکارشان بود و از روز اول یک کلمه در گروه ننوشته بود، جداگانه پیام داد: «تو قبلاً توی قنادی کار می‌کردی، نه؟ می‌گی چه کیکی سفارش بدیم؟ من سلیقه‌ی تو رو بیشتر از خودم قبول دارم.» سحر چهار دقیقه بعد جواب داد، با سه پیشنهاد و یک تذکر درباره‌ی گردو.

باقی کارها گردن خود نسرین افتاد، چون خودش داوطلب شده بود. جمع کردن پول. پیگیری نُه نفری که گفته بودند «آره حتماً» و بعد چیزی نداده بودند. گرفتن اتاق، قرض کردن بشقاب. چهارشنبه‌شب ساعت یازده هنوز داشت روبان می‌برید و گزارش خودش، که باید شنبه تحویل می‌داد، دست‌نخورده ته کیفش مانده بود.

پنجشنبه خوب برگزار شد. آقای صمدی لامپ رادیویی را که کامران پیدا کرده بود در دست گرفت و چند لحظه زبانش بند آمد. همه از کارت و از کیک گردویی تعریف کردند و اسم آوردند. ژیلا سرخ شد. از سحر دو بار پرسیدند شیرینی‌پزی را کجا یاد گرفته، و او مدت‌ها بعد از ساعتی که معمولاً بی‌صدا غیبش می‌زد هنوز ایستاده بود و حرف می‌زد.

بعدش گروه پر از پیام شد. «ژیلا کارتت عالی بود!» «کامران، عجب هدیه‌ای!» «سحر، کیک!!» نسرین توی اتوبوس پیام‌ها را بالا و پایین می‌کرد و لبخند می‌زد، و کمی بیشتر از آنچه لازم بود به این کار ادامه داد. از کسی که فهرست را نوشته بود هیچ‌کس تشکر نکرده بود. بیشتر از آنچه حاضر بود پیش کسی اعتراف کند دلش گرفت، و از خودش هم لجش گرفت که دارد حساب نگه می‌دارد. نوشت: «خیلی خوشحالم که همه‌چی جور شد.» بعد خط دومی هم اضافه کرد که معمولاً نمی‌فرستاد: «راستش کار زیادی بود. دفعه‌ی بعد دلم می‌خواد یکی کنارم باشه. کسی پایه‌ست؟»

ساعت ۲۱:۱۵ بود، ارائه را باید نُه صبح فردا تحویل می‌دادند، و نسرین سراغ تک‌تک اعضای گروهش رفته بود و از بخش خودش یک خط هم ننوشته بود. حال سامان را پرسیده بود که نمودارها را می‌ساخت و گفته بود اوضاعش خوب است. دو بار به مینا زنگ زده بود، که بخش هزینه‌هایش محکم بود ولی وقتی دلشوره می‌گرفت ساکت می‌شد. مینا هم گفته بود خوب است. می‌ماند حامد.

اسلایدهای حامد ساعت هشت رسیده بود. بد نبودند، فقط آن‌طوری نبودند که نسرین خودش درستشان می‌کرد: متن زیاد، زمینه‌ی قهوه‌ای، و یافته‌ی اصلی که در اسلاید ششم گم شده بود. به خودش گفت فقط یک غلط تایپی را درست می‌کند. چهل دقیقه بعد یافته را به اسلاید دوم آورده بود، قهوه‌ای را سفید کرده بود و شروع حرف‌های او را از نو نوشته بود تا گرم و مطمئن به گوش برسد. راستش بیشتر شبیه خود نسرین به گوش می‌رسید.

وسط نتیجه‌گیری حامد بود که دست نگه داشت. این بخش را دقیقاً به این دلیل به حامد داده بود که همه‌چیز را آرام و با حوصله توضیح می‌داد، همان‌طور که مشتری می‌پسندید. اگر فردا بلند می‌شد و جمله‌های نسرین را از رو می‌خواند، زبانش می‌گرفت و خودش هم می‌فهمید چرا، و با این حال تشکر می‌کرد. همین آخری بود که آزارش می‌داد. آدم‌ها معمولاً تشکر می‌کردند. معنی‌اش همیشه این نبود که کمکی کرده است.

برگرداندن تغییرها ده دقیقه وقت برد. فقط یکی را نگه داشت، همان یافته در اسلاید دوم، و آن را هم به شکل سؤال برایش فرستاد: «اسلایدهات روشن و واضحه. فقط یه فکر: دوست داری با نتیجه شروع کنی؟ هر جور خودت صلاح می‌دونی.» حامد یک لایک فرستاد و کمی بعد نوشت: «جابه‌جاش کردم. بهتر شد. ممنون که پرسیدی و خودت دست نبردی.» نسرین از این حرف جا خورد و خنده‌اش گرفت.

ساعت ۲۲:۲۰ بود. بخش خودش، مقدمه و جمع‌بندی، هنوز صفحه‌ی سفیدی بود که فقط اسم او بالایش نوشته شده بود. سامان پیام داد: «کاری از من برمی‌آد؟» انگشت‌هایش نوشتن «نه، همه‌چی خوبه!» را شروع کرده بودند. پاکش کرد. نوشت: «راستش آره. ساعت یازده مقدمه‌م رو بخون و بگو زیادی طولانی نیست؟ عقب افتاده‌م.»

نسرین داشت اسمش را روی تخته می‌نوشت که ماژیک وسط «ی» از نفس افتاد. چهارده آدم بزرگ نگاهش می‌کردند که ماژیک را تکان می‌داد. ساعت ۱۸:۳۰ بود، اولین شبی که در فرهنگسرا به مبتدی‌ها خیاطی درس می‌داد.

رو به کلاس برگشت و گفت: «خب. قبل از هر چیز دیگه‌ای می‌خوام خود شماها رو یاد بگیرم.» ردیف به ردیف جلو رفت. اسم، و یک دلیل برای آمدن. پرستاری به اسم فرشته می‌خواست روپوش‌هایش را خودش تنگ کند. آقا رحیم، راننده‌ی بازنشسته‌ی اتوبوس، چرخ خیاطی همسرش به او رسیده بود و دلش نمی‌آمد بیکار افتادنش را ببیند. نسرین هر اسم را تکرار می‌کرد، یک دقیقه نشده دوباره به زبانش می‌آورد، و تا وقت استراحت، ساعت ۱۹:۱۵، می‌توانست بدون فهرست دور کلاس بچرخد. دید که شانه‌ها پایین آمد. عاشق همین قسمتش بود، لحظه‌ای که مشتی غریبه کم‌کم کلاس می‌شدند.

یکی از اسم‌ها آسان به دست نیامده بود. گوشه‌ی ته کلاس مردی با کاپشن کار نشسته بود که گفته بود «داوود» و «برای دخترم» و دیگر هیچ. موقع تمرین دونفره پای چرخ‌ها همه‌ی کار را هم‌گروهی‌اش می‌کرد. اولین چیزی که به ذهن نسرین رسید این بود که با صدای سرحال، جلوی همه، صدایش کند، و این میل را آن‌قدر خوب می‌شناخت که به آن اعتماد نکند. به‌جایش، وقتی بقیه دوخت صاف تمرین می‌کردند، کنار میز او روی پا نشست. آهسته گفت: «همون بار اول درست نخ کردی. بیشتر آدم‌ها پنج بار امتحان می‌کنن. دست‌هات از دل‌شوره‌ت جلوترن.» مرد به سوزن نگاه کرد، بعد یک بار سر تکان داد.

اشتباه خودش آخر کلاس پیش آمد. سر ذوق آمده بود و از همه خواست تا سه‌شنبه لبه‌ی دو دستمال سفره را تو بدهند و یک الگوی کاغذی هم ببرند، و دید که صورت فرشته درهم رفت. شیفت‌های دوازده‌ساعته. نسرین حرفش را پس گرفت: «یک دستمال. الگو هم اختیاریه. زیادی جوگیر شدم.»

کلاس که داشت خالی می‌شد، داوود کنار تخته ایستاد، ماژیک ازکارافتاده را برداشت و انداخت توی سطل. گفت: «سه‌شنبه. نخ آبی رو من می‌آرم.» اولین جمله‌ی کاملی بود که آن شب از دهانش درآمده بود.

بهاره کیسه‌ی گوجه‌فرنگی را زمین گذاشت و گفت: «باز داری همون کار رو می‌کنی. من گفتم هفته‌ی بدی داشتم، تو هنوز هیچی نشده برام یه خونه‌ی جدید پیدا کردی، یه کلاس یوگا و یه نفر که بهش زنگ بزنم. من که مدیر برنامه نخواسته بودم، نسرین.»

بین غرفه‌ی لبنیات و مردی که زیتون می‌فروخت ایستاده بودند. نسرین حس کرد حرف‌ها جایی زیر دنده‌هایش نشست. خانه را فقط به این خاطر پیش کشیده بود که صاحب‌خانه‌ی بهاره آدم ناسازگاری بود، و کلاس را چون بهاره اسفند گفته بود دلش برای تکان دادن تنش تنگ شده. این چیزها یادش می‌ماند. یاد نگه داشتن، راهِ دوست داشتنش بود. اینکه همین را مثل اتهام به رویش برگردانند، مثل این بود که بگویند دست‌پختش مزه‌ی صابون می‌دهد.

بی‌معطلی دست‌به‌کارِ وصله کردن شد، تقریباً بی‌آنکه خودش بخواهد. «راست می‌گی، ببخشید، من زیاده‌روی می‌کنم، اصلاً فکر کن چیزی نگفتم. بریم یه قهوه بخوریم، مهمون من.» لبخند زد. عذرخواهی خوب و سریعی بود و همان نتیجه‌ای را داد که می‌خواست: صورت بهاره باز شد و موضوع بسته شد. راه افتادند. درباره‌ی زیتون حرف زدند.

حدود شصت متر دوام آورد. جایی کنار سطل‌های گل، نسرین فهمید که هنوز دلخور است، و برای چیز اشتباهی عذر خواسته بود تا نفهمد چیز درست چیست. سال‌ها با خواهرش همین کار را کرده بود. همه‌چیز صاف، هیچ‌چیز حل‌نشده.

گفت: «وایسا. زیادی تند از سرش رد شدم. من واقعاً زیاده‌روی می‌کنم، و سعی می‌کنم قبل از اینکه چیزی رو درست کنم بپرسم. ولی سهم خودم رو هم باید بگم.» بهاره منتظر ماند. جمله‌ی سخت همین بود، همانی که درباره‌ی خودش بود، و صدای نسرین کوچک‌تر از همیشه درآمد. «وقتی بهم گفتی مدیر برنامه، دلم شکست. کمک کردن اصلی‌ترین راهیه که بلدم باهاش به تو نزدیک باشم. و فکر نمی‌کنم از زمستون تا حالا یه بار پرسیده باشی خودم چطورم.» بهاره ساکت بود. آخرش گفت: «نه. نپرسیده‌م. چطوری؟» نسرین دهان باز کرد و با دستپاچگی دید که جواب آماده‌ای ندارد.

جدول نُه ردیف داشت، برای هر عضو خانواده یکی، و شش ستون. ساعت رسیدن. ملاحظات غذایی. وضع حرکتی. اتاق دلخواه. حتماً انجام شود. ترجیحاً نه. نسرین یک روز جمعه ساخته بودش و هر خانوار را به یک رنگ درآورده بود، و کمی هم به آن می‌بالید.

برنامه‌ریزی سفر دریاچه برای چهلمین سالگرد ازدواج پدر و مادرش همان‌طور به گردنش افتاده بود که این‌جور کارها همیشه می‌افتاد: یکی گفت «باید بریم»، همه موافقت کردند، و بعد همه به نسرین نگاه کردند. ناراحت نمی‌شد. به تک‌تکشان به نوبت زنگ زد، چون آدم‌ها پای تلفن راستش را می‌گفتند. پدرش می‌خواست سپیده‌دم ماهی بگیرد و در همان حال کسی کاری به کارش نداشته باشد. خاله شهین از پس پله برنمی‌آمد ولی ترجیح می‌داد اصلاً نیاید تا این را به زبان بیاورد، برای همین در ردیف او فقط نوشته بود «طبقه‌ی همکف (با چشم‌انداز)». خواهرزاده‌اش طاها، پانزده‌ساله، «هیچی» می‌خواست، که نسرین آن را به یک کایاک و سؤال‌پیچ نشدن ترجمه کرد. مادرش می‌خواست هر شب همه سر یک سفره باشند. این یکی چانه‌بردار نبود.

ویلایی پیدا کرد با یک اتاق‌خواب در همکف و یک اسکله‌ی چوبی. ماهیگیری سپیده‌دم را با آنهایی که تا دیروقت می‌خوابیدند جور کرد و دخترخاله‌هایی را که مدام به هم می‌پریدند در ماشین‌های جدا نشاند. تا پنجشنبه همه‌ی خانه‌های جدول پر بود و همه جواب داده بودند «عالیه!» یا «دستت درد نکنه، گل کاشتی.»

همان شب برادرش امید درباره‌ی جای پارک زنگ زد. گفت: «ردیف نه. مال خودت. حتماً انجام شود خالیه. ترجیحاً نه هم خالیه.» نسرین خندید و گفت همین که بقیه خوش باشند او هم خوش است. امید گفت: «این که خواسته نیست، شرح وظایفه. نسرین، خودت کنار دریاچه دلت می‌خواد چی کار کنی؟»

خواست بگوید فکر می‌کنم خبرت می‌کنم. راستش می‌دانست. توی عکس‌های آگهی یک قایق پارویی کوچک بود، آبی، بسته به اسکله، و خودش را تنها در آن تصور کرده بود، ساعت هفت غروب، وقتی یکی دیگر نگران شام است. اینکه دلش یک ساعت مرخصی از خانواده‌ی خودش بخواهد به نظرش ناسپاسی می‌آمد. گفت: «قایق. تنهایی. شام جمعه هم با تو.» پیش از آنکه امید گوشی را بگذارد، آن را در ردیف نهم تایپ کرد.

کاناپه دردسر نسرین نبود. مال همسایه‌اش آقای کریمی بود، باید پنجشنبه دو طبقه پایین می‌رفت، و نسرین فقط به این دلیل از آن باخبر شده بود که توی راه‌پله از او پرسیده بود هفته‌اش چطور است. این ساعت ۹:۱۰ بود. ساعت ۹:۱۲ پیشنهاد کمک داده بود.

قرار بود این آخر هفته خالی باشد. خواهرش زهره از او قول گرفته بود: نه جلسه‌ای، نه فرودگاه رساندنی، نه «یه کار کوچیک». نسرین روی هر دو روز تقویمش با حروف درشت نوشته بود هیچ، و از نگاه کردن به آن دلشوره‌ی عجیبی گرفته بود. روزهایی را که آدم‌های دیگر در آن بودند خوب بلد بود. روزی که فقط خودش در آن بود شکل مشخصی نداشت.

کاناپه چهل دقیقه وقت گرفت و از هر چهل دقیقه‌اش لذت برد. آقای کریمی از پیانوی همسر مرحومش گفت، و نسرین قول داد از یکی از دوستانش درباره‌ی یک دوره‌ی کارآموزی برای نوه‌ی او پرس‌وجو کند. سرحال و برافروخته بالا آمد. بعد روی گوشی‌اش پیامی از یک همکار قدیمی دید: نسرین می‌تواند نگاهی به درخواست کارش بیندازد؟ اگر بشود همین امروز؟ هنوز پیام را تا آخر نخوانده بود که شست‌هایش داشتند می‌نوشتند «حتماً! بفرست».

روی «بفرست» دست نگه داشت. ساعت ۱۰:۰۵ بود و یک‌سوم روزی را که دورش حصار کشیده بود پر کرده بود. زیر آن سرخوشی همان چیزی را حس می‌کرد که زهره مدام نشانش می‌داد. اگر تا ظهر کسی به او احتیاج پیدا نمی‌کرد، خودش می‌رفت دنبالش می‌گشت. خانه‌ی ساکت کاری می‌کرد که خودش را کمی بیکار حس کند. جواب را پاک کرد و یکی دیگر نوشت. «دلم می‌خواد ببینمش، ولی امروز نمی‌تونم. سه‌شنبه عصر وقت دارم. موفق باشی، شانست خیلی خوبه.» فرستادنش دلش را یک لحظه هُری ریخت، انگار پله‌ای را جا انداخته باشد. اتفاق بدی نیفتاد.

پس چای زنجبیلی دم کرد و با یک رمان روی بالکن نشست. هر چند صفحه یک بار یاد کسی می‌افتاد که باید حالش را می‌پرسید. گذاشت اسم‌ها یکی‌یکی رد شوند، مثل اتوبوس‌هایی که خط او نبودند. نزدیک ظهر فهمید گرسنه است و یادش آمد لازم نیست از هیچ‌کس بپرسد چه می‌خواهد. تصمیمش را گرفت: سمبوسه. از آن سرخ‌کرده‌هایش.