ESFJتیپ شخصیتی: ارتباط‌دهنده

محسن گروه را یک روز یکشنبه راه انداخته بود، یازده دقیقه بعد از آنکه دید خانم وحیدیِ واحد دوازده را با پای گچ‌گرفته از تاکسی پیاده می‌کنند. اسمش را گذاشت «شام برای عزت خانم»، نُه همسایه را اضافه کرد و جدولی فرستاد: برای هر شب یک اسم، تا سه هفته، با این توضیح که عزت خانم ماهی نمی‌خورد و عاشق هر غذایی است که شوید داشته باشد. هر دو جمعه را به اسم خودش نوشته بود، چون جمعه‌ها روزهایی بودند که آدم‌ها یادشان می‌رفت.

گروه را همان‌طور گرم نگه می‌داشت که بعضی‌ها بخاری را روشن نگه می‌دارند. وقتی دانشجویی با خجالت نوشت که فقط ماکارونی بلد است، محسن جواب داد: «ماکارونی عالیه، خودش بهم گفت دلش براش تنگ شده.» و بعد رفت درِ خانه‌ی خانم وحیدی را زد تا مطمئن شود راست گفته است. عکس سوپ جو و قارچِ سه‌شنبه را در گروه گذاشت. چهارده قلب.

بعد، چهارشنبه، آقای پاکزاد نوشت: «این گروه زیادی پیام می‌ده. یه برگه روی در همین کار رو می‌کرد. من بی‌صداش می‌کنم.» محسن آن را توی راهرو خواند. صورتش داغ شد، انگار این را بلند جلوی همه گفته باشند، که از یک جهت همین هم بود. به عقب برگشت و پیام‌های خودش را شمرد. نوزده تا در ده روز. حالا زیاد به نظر می‌رسید.

تایپ کرد: «همگی ببخشید، از این به بعد کمتر می‌نویسم!» و پاکش کرد، چون دلخور به گوش می‌رسید. تایپ کرد: «فکر خوبیه، برگه روی در.» و آن را هم پاک کرد؛ برگه‌ی روی در به دانشجوی خجالتی نمی‌گوید که ماکارونی‌اش قدمش روی چشم است. آخرش هیچ‌چیز نفرستاد، و آن هیچ‌چیز را تمام مدت شام حس کرد. از زنش پرسید: «به نظرت من توی گروه ساختمون زیادی حرف می‌زنم؟» ندا گفت: «به نظر من خانم وحیدی ده روزه داره غذای خوب می‌خوره.»

ساعت نه دانشجو خصوصی برایش نوشت. «دوباره ماکارونی من رو خواست. ممنون که منو اضافه کردین.» محسن سه بار خواندش. بعد جدول نوبت‌ها را چاپ کرد، برای آقای پاکزاد با چسب زد روی درِ ورودی، و برگشت توی گروه تا شوید را به آشپزِ پنجشنبه یادآوری کند.

محسن از پای اجاق صدا زد: «نقشه دست کیه؟» کسی جواب نداد، چون هر چهار نفری که دور میز آشپزخانه‌اش نشسته بودند با هم حرف می‌زدند. برنامه‌ی جشنواره‌ی خیابانی باید تا هشت صبح به چاپخانه می‌رسید: شانزده صفحه، چهل‌ویک غرفه، جدول زمانی سکوی اجرا و یک نقشه. ساعت نه و نیم شب بود. محسن اعضای کمیته را به خانه‌ی خودش دعوت کرده بود تا کمتر حال‌وهوای وضعیت اضطراری داشته باشد، و یک قابلمه خورش قیمه و یک دیس پلو درست کرده بود تا کسی گرسنه کار نکند.

گرفتاری این بود که مدام به او احتیاج پیدا می‌کردند. فریبا شماره‌ی غرفه‌ی نانوا را پیدا نمی‌کرد، پس محسن پیدایش کرد. آقای دباغ پیر می‌خواست نوبت آکاردئونش از گروه دف‌نوازها دور شود، پس محسن به دف‌نوازها زنگ زد و راضی‌شان کرد بروند ساعت چهار. هر کدام از این نجات‌های کوچک کیف داشت، مثل اینکه درست لحظه‌ای که کسی دارد می‌نشیند صندلی را زیرش سُر بدهی. در این میان کار خودش، صفحه‌ی خوشامد و فهرست تشکرها، یک سند سفید بود.

نیمه‌شب بقیه بخش‌هایشان را تمام کرده بودند و داشتند کاپشن می‌پوشیدند. فریبا گفت: «بهترین جلسه‌ای بود که تا حالا داشتیم.» محسن گل از گلش شکفت، تا دم در بدرقه‌شان کرد، پنج کاسه را شست و ساعت ۱۲:۴۰ نشست. فهرست بیشتر از آنچه باید می‌ترساندش. سی‌ودو اسم، و اگر یکی را جا می‌انداخت، آن آدم جمعه برنامه را باز می‌کرد و خودش را پیدا نمی‌کرد. قیافه‌اش از همین حالا جلوی چشمش بود. دوازده اسم نوشت، املای تک‌تکشان را با ایمیل‌های قدیمی مقابله کرد و دید که بین سطرها چشم‌هایش دارد بسته می‌شود.

زنگ در را زدند. فریبا بود، برگشته بود دنبال شالش. به صفحه نگاه کرد، بعد به او. «مال خودت رو انجام ندادی. مال همه رو انجام دادی. ایمیل‌ها رو بده به من. من می‌خونم، تو تایپ کن.»

همه‌ی غریزه‌اش می‌گفت بگوید نه، برو خانه، تو کارت را کرده‌ای. صاحب‌خانه کارهای خودش را به دست مهمان نمی‌دهد. ولی آن‌قدر خسته بود که روراست باشد. «می‌خونی؟ می‌ترسم یکی رو یادم بره.» فریبا گفت: «می‌دونم می‌ترسی. برای همینه که این فهرست همیشه درست درمی‌آد. خب. ابزارفروشی طاهری، با ط دسته‌دار.» محسن تایپش کرد.

توی جعبه دوازده تا شیرینی دانمارکی بود، و محسن صبح روز اول کارش در مرکز همایش‌ها آن را سه طبقه بالا برد، چون توی اتوبوس به این نتیجه رسیده بود که نمی‌تواند دست خالی وارد شود. تا ساعت ۹:۱۵ با یازده نفر از تیم رویدادها آشنا شده بود. تا ده می‌دانست که دختر سعید تازه کلاس شنا را شروع کرده و پریا آخر هفته اسباب‌کشی دارد و کارتن لازم دارد. خودش در خانه کارتن داشت. همین را به او گفت.

شیرینی دوازدهم مال ویدا بود، مدیر فنی، که نوزده سال بود آنجا کار می‌کرد. او را در سالن اصلی پیدا کرد، زانوزده میان کابل‌ها. «صبح به‌خیر! من محسنم، تازه اومدم. بفرمایین، یکی بردارین.» ویدا نگاهی به بالا انداخت. «من شیرینی نمی‌خورم. مواظب کابل باش.» و برگشت سراغ دوشاخه‌ها.

چیزی نبود. محسن می‌دانست که چیزی نیست. شیرینی را دوباره برد بالا، و تمام صبح روی میزش ماند، در حالی که سعید سامانه‌ی رزرو را نشانش می‌داد و او یادداشت برمی‌داشت و به ویدا فکر می‌کرد. شاید وسط کارش پریده بود. شاید یک جعبه شیرینی زیاده‌روی بود. یازده نفر به او لبخند زده بودند. او داشت به دوازدهمی فکر می‌کرد.

بعد از ناهار فرستادندش پایین تا در چیدن سالن برای کنگره‌ی دندان‌پزشک‌ها کمک کند. ویدا به کلافی از سیم‌های رابط اشاره کرد و گفت: «اینا باید به ترتیب طول مرتب بشن.» مرتبشان کرد. بعد، چون کسی مشخص نکرده بود کدام سیم به کدام طرف صحنه برق می‌رساند و او سردرگمی فردا صبح را جلوی چشمش می‌دید، رفت چسب و خودکار آورد و روی تک‌تکشان برچسب زد: چپ صحنه، راست صحنه، تریبون. بی‌سروصدا کار می‌کرد. دلش هم می‌خواست ویدا ببیند، و از اینکه این‌قدر دلش می‌خواست کمی خجالت می‌کشید.

ویدا با حلقه‌ای کابل روی شانه از کنارش گذشت، ایستاد و یکی از برچسب‌ها را خواند. «روشون برچسب زدی.» «اگه بخواین می‌کَنمشون...» «بذار باشن.» راهش را کشید و رفت. چهار قدم آن طرف‌تر، بی‌آنکه برگردد: «شور. اگه خواستی چیزی بیاری. پنیری.» محسن آن را در گوشی‌اش زیر اسم او نوشت، هرچند هیچ احتمالی وجود نداشت که یادش برود.

داشتند بعد از شام تولد سولماز صندلی‌ها را روی هم می‌چیدند که دانیال گفت، سرسری، همان‌طور که آدم از باران حرف می‌زند. «حرف‌هایی که سر شام زدی بامزه بود. فقط یه کم طولانی شد. یه جورایی هم کشوندیش به اینکه شما دو تا چطوری با هم آشنا شدین. سولماز قیافه‌ش جوری بود که انگار می‌خواست بره زیر میز قایم شه.» محسن صندلی‌ای را که دستش بود زمین گذاشت. یک هفته روی آن چند جمله کار کرده بود و در آشپزخانه برای ندا تمرینش کرده بود. گفت: «آها. خودش چیزی گفت؟» «نه. من قیافه‌ش رو می‌شناسم.»

جواب خوبی وجود داشت و محسن خطوط کلی‌اش را حس می‌کرد: اینکه سولماز بعدش بغلش کرده بود، اینکه قصه‌ی آشنایی‌شان قصه‌ی مهربانی خود او بود، اینکه دانیال چهل دقیقه دیر رسیده بود و حالا داشت به آنهایی که غذا پخته بودند نمره می‌داد. دلش شکسته بود و عصبانی هم بود، که کمتر پیش می‌آمد، و هیچ‌وقت نمی‌دانست آن را کجا بگذارد. بعد به صورت دانیال نگاه کرد که از همین حالا کمی محتاط شده بود، و به شبی که چیزی نمانده بود به سلامت تمام شود.

شنید که خودش می‌گوید: «احتمالاً راست می‌گی. ببخشید، دفعه‌ی بعد کوتاهش می‌کنم.» صندلی را دوباره برداشت. دانیال دستی به شانه‌اش زد و شروع کرد به تعریف کردن بازی‌ای که تماشا کرده بود، و محسن جاهایی که باید می‌خندید خندید. آرامش، در کمتر از یک دقیقه برقرار. مهارتی بود برای خودش. امشب مطمئن نبود مهارت خوبی باشد.

وقتی ندا داشت مسواک می‌زد ماجرا را برایش گفت. ندا با مسواک در دهان گفت: «تو باهاش موافق بودی؟» «نمی‌خواستم شب تولد سولماز الم‌شنگه راه بیفته.» «من اینو نپرسیدم.» نمی‌دانست. قسمت تلخش همین بود. یک ساعت قبل به آن چند جمله می‌بالید، و یک اظهارنظر آن را به چیزی بدل کرده بود که از یادآوری‌اش خجالت می‌کشید.

ساعت ۱۱:۵۰ پیام‌هایش را باز کرد. برای دانیال هیچ ننوشت. برای سولماز تایپ کرد: «حرف‌های من زیادی طولانی بود؟ راستش رو بگو.» «راستش رو بگو» را پاک کرد، دوباره سر جایش گذاشت و فرستاد. بعد همان‌جا دراز کشید، گوشی روی سینه‌اش، منتظر اینکه بلرزد.

یادداشت‌های محسن برای سفر مرداد با مقصد شروع نمی‌شد. با آدم‌ها شروع می‌شد. عاطفه: گیاه‌خوار، می‌گوید صندلی عقب راحت است و نیست. نیما و کیانا: بچه را می‌آورند، تخت بچه لازم دارند و خوابِ ساعت یک. توحید: فعلاً بیکار است، حرفش را نمی‌زند، پس صورت‌حساب رستوران را مساوی تقسیم نکنیم. ندا: یک صبح تنهایی با یک کتاب می‌خواهد و باید بی‌آنکه مجبور به گفتنش شود به آن برسد. سولماز: هر چه باشد، به شرط اینکه بشود شنا کرد. زیر «محسن» نوشته بود «همه خوش باشند، من هم خوشم»، که ندا از بالای شانه‌اش خوانده بود و بی هیچ حرفی دورش خط کشیده بود.

مقصد برای او روشن بود. همان شهرک ماهیگیری که پنج تابستان در آن خانه اجاره کرده بودند: خانه‌ی آبی با آن میز دراز، ماهی کبابیِ کنار اسکله، و خانمِ نانوایی که حال همه را به اسم می‌پرسید. تاریخ‌ها را در گروه گذاشت و نوشت: «همون خونه؟ همین امشب می‌تونم زنگ بزنم!»

اول سولماز جواب داد. «می‌شه امسال یه جای تازه رو امتحان کنیم؟ کیانا یه جا توی کوهپایه پیدا کرده که کنار رودخونه حوضچه داره.» بعد دو تا لایک از کسانی که کل هفته صدایشان درنیامده بود. دل محسن کمی فرو ریخت. سرِ همان میز دراز بود که توحید خبر نامزدی‌اش را داده بود، و همان‌جا بود که یک شب که برق رفته بود تا آخر ورق بازی کرده بودند. خانه‌ی تازه هیچ قصه‌ای در خودش نداشت. شروع کرد به تایپ: «خوبیِ خونه‌ی قدیمی اینه که...» و دید چه شکلی به نظر می‌آید: محسن، پا در یک کفش، در برابر چهار دوست.

به‌جایش فرستاد: «کوهپایه عالیه!» با یک خورشید. چهار ثانیه طول کشید تا از چیزی که از دی‌ماه چشم‌به‌راهش بود بگذرد، و هیچ‌کس در گروه نفهمید اصلاً چیزی برای گذشتن در کار بوده. ندا، روی کاناپه، به گوشی‌اش نگاه کرد و بعد به او. «تو خونه‌ی آبی رو می‌خواستی.» «اونا ذوق دارن.» «می‌تونستی بگی.» «اون‌وقت یکی دلخور می‌شد.» ندا گفت: «الانم یکی دلخوره.»

جوابی به این حرف نداد. آگهی خانه‌ی کوهپایه را باز کرد و سطر تازه‌ای به یادداشت‌هایش اضافه کرد: بپرس میز روی ایوان هشت نفر جا دارد یا نه.

ندا گفت: «گفته بودی می‌خوای هیچ کاری نکنی.» «اینم هیچ کاره. فقط دلمه‌ست.» محسن در هر دستش یک بسته برگ مو داشت. ساعت ۱۰:۲۰ صبحِ پنجشنبه‌ای بود که تا یک ساعت پیش خالی بود. ساعت هشت بیدار شده بود، به مادرش زنگ زده بود، گلدان‌ها را آب داده بود و بعد در پذیرایی ساکت ایستاده بود با این حس که انگار از قطاری جا مانده است. پس به شش نفر پیام داده بود: «امشب دلمه خونه‌ی ما؟ خیلی ساده!» پنج نفر گفته بودند آره.

ندا گفت: «چهل تا دلمه‌ست که باید از صفر بپیچی، با یه سوپ. پنجشنبه‌ی پیش هم مهمون داشتی. دوشنبه سر میز خوابت برد.» «دوست دارم این کار رو.» «می‌دونم. از پا هم افتادی.» برگ‌ها را زمین گذاشت. ندا بی‌راه نمی‌گفت، و این فکر ناخوشایند به سرش آمد که آن روزِ خالی او را ترسانده بود. وقتی کسی نبود که برایش غذا بپزد، مطمئن نبود خودش به چه کاری می‌آید. این را نگفت. گفت: «نمی‌تونم به‌همش بزنم. گفته‌ن می‌آن.»

پیش از آنکه ندا جواب بدهد گوشی‌اش لرزید. سولماز: «پیشنهاد متقابل. خونه‌ی من. دلمه رو من درست می‌کنم، بد. تو هیچی نمی‌آری و می‌شینی. ندا قبلاً موافقت کرده، بحث نکن.» سر بلند کرد. ندا داشت سقف را برانداز می‌کرد.

مهمان بودن مثل این بود که کتش را پشت‌ورو پوشیده باشد. با یک کیسه نارنگی به خانه‌ی سولماز رسید، چون دست خالی رفتن از او برنمی‌آمد، و به او گفتند بگذاردش زمین و برود پی کارش. دلمه‌ها بدقواره بودند. سفره با کاسه‌های لنگه‌به‌لنگه چیده شده بود و قاشق سرو هم نداشت، و پاهای محسن مدام می‌خواستند بلند شوند و درستش کنند. نیما بچه را داد بغلش، که کمک کرد.

جایی در ساعت دوم فهمید بیست دقیقه است دارد به حرف‌های توحید گوش می‌دهد و یک بار هم سرک نکشیده ببیند کسی باز هم برنج می‌خواهد یا نه. معمولاً ته قصه‌ها را از آشپزخانه می‌شنید. بشقاب‌ها که خالی شد، پیش از آنکه بفهمد سرپا بود، در هر دست یک کاسه. سولماز گفت: «محسن.» یکی از کاسه‌ها را زمین گذاشت. آن یکی را نگه داشت. گفت: «فقط همین یکی.» و آن را تا سینک برد.