ESTJPersoonlijkheidstype: De ordebewaker

De groepsapp heette Reünie??? en liep al vier dagen. Lotte scrolde erdoorheen in de tram naar huis. Maandag: ‘we moeten echt eens iets doen.’ Dinsdag: elf berichten over de vraag of Italiaans niet te zwaar was. Woensdag: een foto van iemands hond. Vandaag had Marjan geschreven: ‘Mij maakt het echt niet uit welke dag, wat iedereen wil’, waarmee het aantal mensen dat wilde wat iedereen wilde op zes kwam.

Lotte stapte een halte eerder uit, zodat ze al lopend kon typen. Ze maakte een peiling met twee data en schreef eronder: ‘Stemmen kan tot vanavond negen uur. De meerderheid wint. Ik reserveer.’ Om half negen hadden vijf mensen voor de 14e gestemd. Saskia had niet gestemd. Om 21.01 uur belde Lotte het Indonesische restaurant aan de rivier, dat van de rijsttafel, en reserveerde voor acht personen om half acht. Toen plaatste ze: ‘Geregeld. Zaterdag de 14e, half acht, tafel op mijn naam. Laat het me uiterlijk donderdag weten als je niet kunt, ze willen het definitieve aantal.’ Het had elf minuten gekost. Ze begreep niet waarom er vier dagen voor nodig waren geweest.

Duimpjes, hartjes, ‘je hebt ons gered’. Toen Saskia: ‘Ja, baas.’ En een salueergezichtje. Lotte bleef staan op de stoep. Het was een grap. Waarschijnlijk was het een grap. Saskia had ook niet gestemd en kreeg nu een zaterdag die ze niet had gekozen. Lotte begon te typen: ‘Iemand moest het doen’, wat klopte, en keek ernaar. Ze dacht aan de vorige reünie, toen Saskia vroeg was weggegaan en niemand had gevraagd waarom.

Ze wiste de regel en schreef Saskia rechtstreeks: ‘Komt de 14e jou eigenlijk wel uit? Je hebt niet gestemd. Als zaterdag niet goed is, hoor ik het liever nu dan donderdag.’ Het las nog steeds een beetje als een controle. Ze verstuurde het toch. ‘Zaterdag is prima,’ antwoordde Saskia. ‘Ik word er alleen moe van dat plannen me overkomen. Maar zelf had ik ook nooit gereserveerd, dus. Dank je.’

‘Dan kies jij waar we daarna heen gaan,’ schreef Lotte. ‘Dat stuk plan ik niet.’ Ze meende het. Voor zichzelf noteerde ze ook dat ze vrijdag zou nagaan of Saskia iets had uitgezocht.

De vrachtwagen was besteld voor zes uur ’s ochtends en zou niet wachten. Om acht uur ’s avonds stond Lotte bij het whiteboard in de inpakhal en las ze de lijst voor: achttien pallets peren, gesorteerd, gewikkeld en geëtiketteerd, plus exportpapieren in drievoud. Elf klaar. Nog zeven te gaan, vijf mensen, tien uur. ‘Twee pallets per uur en we zijn om middernacht thuis. Monique en Dirk sorteren. Jordy, etiketten. Ik doe de papieren.’ Dit was het deel waar ze van hield. De klok was duidelijk. Iedereen kon zien hoe klaar eruitzag.

Om 21.40 uur liep ze de rij gewikkelde pallets langs en bleef ze staan bij nummer dertien. Op het etiket stond Klasse I. De kratten onder de folie waren Klasse II. Pallet veertien, hetzelfde. ‘Jordy.’ Haar stem kwam er harder uit dan de hal nodig had. ‘Wie heeft jou gezegd dat je moet etiketteren voordat je de sorteerlijst hebt bekeken? Dat zijn twee pallets die uitgepakt en overgedaan moeten worden. Dat zijn veertig minuten die we niet hebben. De lijst hangt daar gewoon aan de paal.’ Jordy, drie weken in dienst, kreeg de kleur van de muur. ‘Sorry. Ik dacht...’ ‘Niet denken. De lijst lezen.’ Monique keek op van de band en toen zorgvuldig weer naar beneden.

Lotte sneed de folie zelf open. Ergens bij het tweede krat rekende ze het opnieuw door en zag ze dat die veertig minuten er toch waren, als zij zelf een werkplek overnam. De zending was dus nooit in gevaar geweest. Alleen haar marge. En de sorteerlijst aan de paal, zag ze nu, was die van vorige week. Die van vandaag zat nog op haar klembord, waar ze hem om zeven uur op had gedaan.

Ze hield geen toespraak. Ze plakte de lijst van vandaag aan de paal, etiketteerde dertien en veertien opnieuw, en om elf uur kwam ze terug van de snackwagen bij het hek met vijf porties patat. Die van Jordy zette ze naast de etikettenprinter. ‘De lijst hing er niet. Dat ligt aan mij. Jouw etiketten op vijftien tot en met achttien zijn in orde. Eerst eten, dan sealen.’

De laatste pallet was om 0.20 uur gewikkeld. Ze tekende de papieren en legde de klok naast haar planning.

‘Dat bord gebruiken we eigenlijk niet,’ zei Gerrit. Het was tien voor zeven op Lottes eerste ochtend als teamleider op de vloer, en ze stond te kijken naar een roosterbord bij laadperron vier waar nog namen op stonden voor een week in februari. Ze had een nieuw veiligheidshesje aan waar de vouwen nog in zaten, en een lijst van vijf dingen die ze voor de lunch wilde weten. Het bord kwam op de lijst. ‘Hoe weet iedereen dan waar hij staat?’ ‘Dat weten ze gewoon. Monique gaat sorteren als ze last heeft van haar schouder.’

Lotte schreef ‘dat weten ze gewoon’ op haar klembord en zette er een streep onder, niet vriendelijk. Bij haar vorige baan was het bord wet. Als er iets misging, kon je een vakje aanwijzen. Hier bewogen veertien mensen door een koude hal volgens een systeem dat in hun hoofd zat. Wat gebeurde er op de dag dat een van hen ziek was?

Ze had een stift in haar zak. Het bord indelen in werkplekken en diensten was tien minuten werk, en de eerste drie namen stonden er al voordat Gerrit zijn koffie op had. Toen begon de band te lopen, en ze dwong zichzelf om eerst een uur bij de muur te gaan staan kijken, omdat de bedrijfsleider die haar had aangenomen had gezegd: ‘Eerst kijken, dan repareren,’ en zij daar ja op had gezegd.

Het was een ergerlijk uur. Er ging niets mis. Er liep een krat vast en er stonden twee mensen bij voordat zij een stap naar voren had gezet. Om kwart over acht rolde Monique met haar schouder, schoof Dirk zonder een woord door naar het sorteren, en de teller aan de muur bleef oplopen, veertig kratten boven het streefcijfer dat zij had meegekregen. Lotte keek het streefcijfer twee keer na.

In de pauze vroeg Gerrit: ‘En, ga je alles veranderen?’ ‘Vandaag niet. Aan het eind van de maand wil ik namen op dat bord, want kantoor gaat mij vragen wie waar stond. Maar eerst leg jij me uit hoe dat wisselen bij jullie werkt.’ Ze haalde de stift toch tevoorschijn. ‘Februari gaat er wel nu af. Daar kan ik niet naar kijken.’ Gerrit lachte en gaf haar de wisser aan.

Het huurcontract lag op het cafétafeltje, tussen de suikerpot en een punt appeltaart. Judith had het er stralend met twee handen naartoe geschoven. Een voormalige fietsenmakerij, met ruimte voor twee keramiekovens. Die ochtend had ze haar baan bij het verzekeringskantoor opgezegd. Veertien jaar, klaar. Lotte las het contract zoals ze alles las, met een pen in haar hand. Op de tweede bladzijde had ze drie vragen, en op de vierde negen.

‘De huur gaat elk jaar in januari omhoog en er staat geen maximum in. En jij bent verantwoordelijk voor de bedrading, terwijl zo’n oven veel stroom trekt. Bij hoeveel cursisten per maand ben je uit de kosten?’ ‘Het precieze aantal weet ik niet.’ ‘Het precieze aantal heb je nodig. Voor hoeveel maanden heb je spaargeld?’ ‘Zes. Misschien vijf.’ ‘Vijf is geen zes.’

Judith trok het contract terug en vouwde het dubbel. ‘Ik vroeg niet om een keuring. Ik vroeg je mee voor koffie, zodat ik mijn vriendin het mooiste nieuws kon vertellen dat ik in tien jaar heb gehad.’ Lotte deed haar mond open om te zeggen dat dit was wat een vriendin deed, dat ze die bepaling over de bedrading liever nu vond dan dat ze volgend voorjaar de ovens naar buiten hielp sjouwen. Ze zag ook dat de ogen van Judith vochtig waren, dat de taart niet was aangeraakt, en dat zij in tien minuten niet één keer gefeliciteerd had gezegd. De vragen niet; daar stond ze achter. De volgorde.

‘Ik ben blij voor je,’ zei ze. Het kwam er stijf uit, als een zin in een taal die ze nog aan het leren was. ‘Daar had ik mee moeten beginnen. Jij maakt al kommen op je keukenvloer zolang ik je ken. En ik vind die huurbepaling nog steeds gevaarlijk, en ik ga niet doen alsof dat niet zo is.’ Judith glimlachte bijna. ‘Je kunt het echt niet laten.’

‘Nee. Maak dus gebruik van me. Geef me het contract een week mee, dan reken ik uit in welke maand het geld op is als er niets verandert. Daarna beslis jij. Het is jouw atelier.’ Ze liet een stilte vallen, wat haar niet vanzelf afging. ‘Hoe ga je het noemen?’

Jelmer had nog altijd niet betaald. Lotte had het overzicht open op haar laptop, met links onder elkaar negen neven en nichten. Acht rijen waren groen. Die van Jelmer was al sinds de 3e rood, en morgen om twaalf uur zou het huis aan het meer hun reservering laten vervallen. Ze stuurde hem een derde herinnering, korter dan de tweede, betaalde toen zelf zijn deel en typte ‘LOTTE, tegoed’ in de cel. Ze vond het een nare cel. Het was nog altijd beter dan negen mensen zonder slaapplaats.

Het programma was het deel waar ze plezier in had. Vrijdag: het busje vertrekt om 8.00 uur stipt bij het station, lunchstop om 12.15 uur bij dat restaurant met de gebakken forel. Zaterdag: om 9.30 uur de wandeling over de heuvelrug, picknick verdeeld per gezin. Zondag: markt, roeiboten van 11.00 tot 13.00 uur, daarna uitgebreid lunchen. Ze zette het in de app van de neven en nichten met de regel: ‘Definitieve versie, tenzij iemand een fout vindt.’

Haar nicht Tamara belde in plaats van te typen. ‘Lotte. Het is vakantie. Er staat een begintijd bij de picknick.’ ‘Omdat we anders om vier uur eten en de kleintjes instorten. Je weet nog wel, twee jaar geleden.’ ‘Ik weet nog dat jij twee jaar geleden op een fluitje blies.’ ‘Eén keer.’ ‘Mogen we één dag hebben waarop we kijken waar we zin in hebben?’

Lotte keek naar de zaterdag. Negen mensen die keken waar ze zin in hadden, dat betekende drie die wilden zwemmen, twee die nog in bed lagen en één die veertig minuten reed voor brood. Aan de andere kant: Tamara had niets georganiseerd en was toch de nicht naast wie iedereen bij de lunch wilde zitten, en Lotte had nooit goed geweten waar ze dat gegeven moest opbergen. ‘Zondagmiddag,’ zei ze. ‘Vanaf één uur niets. Ik haal het uit het programma.’ ‘Echt eruit? Niet “vrije tijd, 13.00 tot 17.00 uur”?’

Lottes cursor stond in een cel waarin ze precies dat had getypt. Ze haalde het weg en liet de cel wit. Het zag eruit als een vergissing. Ze weerstond de neiging om hem grijs te maken. ‘Echt eruit,’ zei ze. ‘Maar het busje vertrekt vrijdag gewoon om acht uur, en ik wacht niet op Jelmer.’

Zaterdag om tien over half tien had Lotte de koelkast leeggehaald en een pot augurken weggegooid, en de belofte van de avond ervoor stond al op losse schroeven. ‘Eén weekend,’ had Erwin gezegd voordat hij naar zijn broer vertrok. ‘Geen lijstje.’ Ze had ja gezegd. De koelkast telde niet, besloot ze. Dat was hygiëne.

Ze zette koffie en ging op de bank zitten. Die keek uit op een boekenkast die door niemand was geordend. Op haar telefoon stonden geen berichten, want ze had tegen het magazijn gezegd dat ze niet moesten bellen, en het magazijn hield zich daar, ergerlijk genoeg, aan. Op de achterkant van een kassabon schreef ze ‘Ontspannen’ en daaronder: 1. wandelen, 2. lezen, 3. mama bellen. Ze keek naar wat ze had gedaan en draaide de bon om.

De garage kostte haar tot twee uur. Verfblikken op kleur, schroeven op maat. Het voelde heerlijk. Het voelde ook als valsspelen, en bij het aanvegen van de vloer kon ze toegeven dat ze moe was op een manier waar de garage niets aan had veranderd. Donderdag was ze tegen een chauffeur uitgevallen over een handtekening. Over die handtekening had ze gelijk gehad.

Dus liep ze met lege handen naar de rivier en ging ze op een bankje zitten. De eerste tien minuten telde ze hardlopers, elf, en keek ze naar een roeiploeg die hopeloos uit de maat lag en die ze vanaf de kant had willen coachen. Daarna maakte ze in haar hoofd het rooster voor maandag. Toen wierp een oude vrouw aan de overkant een hengel uit, ving niets, wierp opnieuw uit en leek zich zo weinig aan te trekken van het resultaat dat Lotte uiteindelijk maar naar haar bleef kijken.

Toen ze op haar horloge keek, was het tien voor vier. Er waren veertig minuten voorbij en ze had niet kunnen zeggen waaraan ze had gedacht. Haar schouders hingen lager dan ze in een maand hadden gedaan. Het was ergerlijk om dat te moeten vaststellen. Het betekende dat Erwin gelijk had, dat het niet te meten viel en dat ze geen idee had hoe ze het met opzet moest herhalen. Morgen hetzelfde bankje, dacht ze. Tien uur. Toen hoorde ze zichzelf, en besloot ze de tijd open te laten.