ESFJPersoonlijkheidstype: De verbinder

Niels was de groep op een dinsdag begonnen, elf minuten nadat hij had gezien hoe mevrouw Postma van nummer twaalf met haar been in het gips uit een taxi werd geholpen. Hij noemde hem Eten voor Tineke, voegde negen buren toe en plaatste een schema: één naam per avond, drie weken lang, met de opmerking dat ze geen vis at en dol was op alles met dille. Zichzelf had hij op beide zondagen gezet, want de zondagen waren de dagen die mensen vergaten.

Hij hield de groep warm zoals sommige mensen een kachel aan de praat houden. Toen een student verlegen schreef dat hij alleen pasta kon maken, antwoordde Niels: ‘Pasta is perfect, ze zei tegen me dat ze dat mist,’ en daarna klopte hij bij mevrouw Postma aan om zeker te weten dat het klopte. Hij plaatste een foto van de champignonsoep van donderdag. Veertien hartjes.

Toen, op vrijdag, schreef meneer Mulder: ‘In deze groep komen te veel berichten. Een lijst op de deur doet hetzelfde. Ik zet hem op stil.’ Niels las het in de gang. Zijn gezicht werd warm, alsof het hardop was gezegd waar iedereen bij stond, en in zekere zin was dat ook zo. Hij scrolde terug en telde zijn eigen berichten. Negentien in tien dagen. Nu leek het veel.

Hij typte: ‘Sorry allemaal, ik hou me voortaan wat rustiger!’ en wiste het, omdat het gekwetst klonk. Hij typte: ‘Goed idee, zo’n lijst’, en wiste dat ook; een lijst op een deur vertelt een verlegen student niet dat zijn pasta welkom is. Uiteindelijk plaatste hij niets, en dat niets voelde hij het hele avondeten door. ‘Vind jij dat ik te veel praat in de app van het gebouw?’ vroeg hij aan zijn vrouw. ‘Ik vind dat mevrouw Postma al tien dagen goed te eten heeft,’ zei Laura.

Om negen uur stuurde de student hem een privébericht. ‘Ze vroeg weer om mijn pasta. Bedankt dat je me hebt toegevoegd.’ Niels las het drie keer. Toen printte hij het schema, plakte het voor meneer Mulder op de voordeur en ging terug naar de groep om de kok van zaterdag aan de dille te herinneren.

‘Wie heeft de plattegrond?’ riep Niels vanaf het fornuis. Niemand gaf antwoord, want de vier mensen aan zijn keukentafel praatten allemaal tegelijk. Het programmaboekje van het straatfeest moest om acht uur ’s ochtends bij de drukker liggen: zestien pagina’s, eenenveertig kramen, een tijdschema voor het podium en een plattegrond. Het was half tien ’s avonds. Niels had de commissie bij hem thuis uitgenodigd, zodat het minder als een noodgeval zou voelen, en hij had een pan goulash gemaakt en een schaal rijst, zodat niemand met een lege maag hoefde te werken.

Het probleem was dat hij steeds nodig was. Nadia kon het kraamnummer van de bakker niet vinden, dus zocht hij het op. De oude meneer Brouwer wilde met zijn accordeon niet vlak naast de trommelgroep staan, dus belde Niels de trommelaars en praatte hij ze om naar vier uur. Elke kleine redding voelde goed, als een stoel aanschuiven op het moment dat iemand gaat zitten. Intussen was zijn eigen taak, de welkomstpagina en het lijstje met bedankjes, een leeg document.

Tegen middernacht waren de anderen klaar met hun onderdelen en trokken ze hun jas aan. ‘De beste vergadering die we hebben gehad,’ zei Nadia. Hij straalde, zwaaide ze uit, waste vijf kommen af en ging om 0.40 uur zitten. Het lijstje joeg hem meer angst aan dan redelijk was. Tweeëndertig namen, en als hij er één vergat, zou diegene zaterdag het boekje openslaan en zichzelf niet terugvinden. Hij zag het gezicht al voor zich. Hij schreef twaalf namen op, legde elke spelling naast oude mails en merkte dat tussen de regels door zijn ogen dichtvielen.

De zoemer ging. Nadia, terug voor haar sjaal. Ze keek naar het scherm en toen naar hem. ‘Dat van jou heb je niet gedaan. Dat van alle anderen wel. Geef mij die mails. Ik lees voor, jij typt.’

Alles in hem wilde nee zeggen, ga naar huis, je hebt genoeg gedaan. Een gastheer schuift zijn klusjes niet door naar een gast. Maar hij was moe genoeg om eerlijk te zijn. ‘Zou je dat willen? Ik ben bang dat ik iemand vergeet.’ ‘Dat weet ik,’ zei ze. ‘Daarom klopt dat lijstje ook altijd. Oké. IJzerwaren Jacobs, met een c.’ Hij typte het.

In de doos zaten twaalf tompoucen, en Niels droeg hem op zijn eerste ochtend bij het congrescentrum drie trappen op, omdat hij in de tram had besloten dat hij niet met lege handen kon aankomen. Om kwart over negen had hij elf mensen van het evenemententeam ontmoet. Om tien uur wist hij dat de dochter van Edwin net op zwemles zat en dat Chantal in het weekend ging verhuizen en dozen nodig had. Hij had thuis dozen. Dat zei hij tegen haar.

De twaalfde tompouce was voor Carla, het hoofd techniek, die er al negentien jaar werkte. Hij vond haar in de grote zaal, op haar knieën tussen de kabels. ‘Goedemorgen! Ik ben Niels, ik ben nieuw. Neem er vooral een.’ Ze keek even op. ‘Ik eet geen suiker. Pas op de kabel.’ En ze ging verder met de stekkers.

Het stelde niets voor. Niels wist dat het niets voorstelde. Hij droeg de tompouce weer mee naar boven, waar hij de hele ochtend op zijn bureau stond terwijl Edwin hem het reserveringssysteem liet zien, en hij maakte aantekeningen en dacht aan Carla. Misschien had hij haar gestoord. Misschien was een doos tompoucen te veel van het goede. Elf mensen hadden naar hem geglimlacht. Hij dacht aan de twaalfde.

Na de lunch werd hij naar beneden gestuurd om de zaal te helpen inrichten voor een tandartsencongres. Carla wees naar een kluwen verlengsnoeren en zei: ‘Die moeten op lengte.’ Hij legde ze op lengte. En omdat niemand had aangegeven welk snoer welke kant van het podium voedde en hij de verwarring van morgenochtend al voor zich zag, haalde hij tape en een pen en hing hij aan elk snoer een labeltje: podium links, podium rechts, katheder. Hij werkte stil. Hij wilde ook dat ze het zou zien, en schaamde zich een beetje voor hoe graag.

Carla kwam langs met een rol kabel over haar schouder, bleef staan en las een labeltje. ‘Je hebt ze gelabeld.’ ‘Ik kan ze er weer af halen als...’ ‘Laat zitten.’ Ze liep door. Vier passen verder, zonder zich om te draaien: ‘Hartig. Als je toch dingen meeneemt. Kaas.’ Niels typte het in zijn telefoon, onder haar naam, al was er geen enkele kans dat hij het zou vergeten.

Ze waren stoelen aan het opstapelen na het verjaardagsetentje van Fenna toen Remco het zei, luchtig, zoals je over regen begint. ‘Lief hoor, je toost. Wel wat lang. En je liet hem eigenlijk een beetje gaan over hoe jullie elkaar hebben leren kennen. Fenna keek alsof ze onder de tafel wilde kruipen.’ Niels zette de stoel neer die hij vasthad. Hij had een week aan die toost gewerkt en hem in de keuken voor Laura geoefend. ‘O,’ zei hij. ‘Heeft ze iets gezegd?’ ‘Nee. Ik ken dat gezicht van haar gewoon.’

Er bestond een goed antwoord, en Niels voelde de omtrek ervan: dat Fenna hem na afloop had omhelsd, dat het verhaal over hun kennismaking een verhaal was over hoe aardig zij was, dat Remco veertig minuten te laat was gekomen en nu cijfers stond uit te delen aan de mensen die hadden gekookt. Hij was gekwetst, en hij was boos, wat zeldzamer was, en hij wist nooit waar hij daarmee heen moest. Toen keek hij naar het gezicht van Remco, dat al een beetje op zijn hoede was, en naar de avond die bijna veilig voorbij was.

‘Je hebt vast gelijk,’ hoorde hij zichzelf zeggen. ‘Sorry, de volgende keer hou ik het kort.’ Hij tilde de stoel weer op. Remco gaf hem een klap op zijn schouder en begon over een wedstrijd die hij had gezien, en Niels lachte op de goede momenten. De vrede, binnen een minuut hersteld. Het was een vaardigheid. Vanavond wist hij niet zeker of het een goede was.

Hij vertelde het aan Laura terwijl zij haar tanden poetste. ‘Was je het met hem eens?’ zei ze langs de tandenborstel. ‘Ik wilde geen scène op Fenna’s verjaardag.’ ‘Dat vroeg ik niet.’ Hij wist het niet. Dat was het ellendige. Een uur eerder was hij trots geweest op die toost, en één opmerking had er iets van gemaakt waar hij met schaamte aan terugdacht.

Om tien voor twaalf opende hij zijn berichten. Aan Remco schreef hij niets. Aan Fenna typte hij: ‘Was mijn toost te lang? Eerlijk zeggen’, haalde ‘Eerlijk zeggen’ weg, zette het terug en verstuurde het. Daarna lag hij met de telefoon op zijn borst te wachten tot hij zou trillen.

De aantekeningen van Niels voor de reis in augustus begonnen niet met een bestemming. Ze begonnen met mensen. Elise: vegetarisch, zegt dat ze prima achterin zit en zit daar niet prima. Wessel en Anne: nemen de baby mee, hebben een kinderbedje nodig en een slaapje om één uur. Pieter: zit tussen twee banen in, zal er niet over beginnen, dus restaurantrekeningen niet door het aantal personen delen. Laura: wil één ochtend alleen zijn met een boek en moet die krijgen zonder erom te hoeven vragen. Fenna: alles best, zolang er gezwommen kan worden. Onder ‘Niels’ had hij geschreven: ‘tevreden als iedereen tevreden is’, wat Laura over zijn schouder had gelezen en zonder commentaar had omcirkeld.

De bestemming lag voor hem voor de hand. Hetzelfde vissersplaatsje waar ze al vijf zomers een huis huurden: het blauwe huis met de lange tafel, de kibbeling aan de haven, de vrouw van de bakker die bij iedereen naar de naam vroeg. Hij zette de data in de groep en schreef: ‘Hetzelfde huis? Ik kan vanavond bellen!’

Fenna reageerde als eerste. ‘Kunnen we dit jaar niet iets nieuws proberen? Anne heeft een huis gevonden in de heuvels, met een zwemplek in de rivier.’ Toen twee duimpjes, van mensen die de hele week niets hadden gezegd. De maag van Niels zakte een stukje. Aan die lange tafel had Pieter zijn verloving aangekondigd, aan die tafel hadden ze tijdens een stroomstoring doorgekaart. In een nieuw huis zaten geen verhalen. Hij begon te typen: ‘Het punt met het oude huis is’, en zag hoe het eruit zou zien: Niels die zijn hakken in het zand zette, tegenover vier vrienden.

‘Heuvels klinkt super!’ stuurde hij in plaats daarvan, met een zonnetje. Het kostte hem vier seconden om iets op te geven waar hij sinds januari naar had uitgekeken, en niemand in de groep wist dat er iets op te geven was geweest. Laura, op de bank, keek naar haar telefoon en toen naar hem. ‘Jij wilde het blauwe huis.’ ‘Ze hebben er zin in.’ ‘Je had het kunnen zeggen.’ ‘En dan is er iemand teleurgesteld.’ ‘Er is iemand teleurgesteld,’ zei ze.

Daar gaf hij geen antwoord op. Hij opende de advertentie van het huis in de heuvels en zette een nieuwe regel bij zijn aantekeningen: vragen of er aan de tafel op het terras acht mensen passen.

‘Je zou niets gaan doen,’ zei Laura. ‘Dit is niets. Het is maar pizza.’ Niels had in elke hand een pak bloem. Het was tien voor half elf op een zaterdag die tot een uur geleden leeg was geweest. Hij was om acht uur wakker geworden, had zijn moeder gebeld, de planten water gegeven en daarna in de stille woonkamer gestaan met het gevoel dat hij een trein had gemist. Dus had hij zes mensen een bericht gestuurd: ‘Vanavond pizza bij ons? Niks bijzonders!’ Vijf hadden ja gezegd.

‘Het zijn zes pizza’s van zelfgemaakt deeg en een soep,’ zei Laura. ‘Vorige week zaterdag had je ook al mensen over de vloer. Woensdag ben je aan tafel in slaap gevallen.’ ‘Ik doe het graag.’ ‘Dat weet ik. Je bent ook doodop.’ Hij zette de bloem neer. Ze had geen ongelijk, en de ongemakkelijke gedachte kwam bij hem op dat de lege dag hem bang had gemaakt. Zonder iemand om voor te koken wist hij niet goed waar hij voor diende. Dat zei hij niet. Hij zei: ‘Ik kan niet afzeggen. Ze hebben ja gezegd.’

Zijn telefoon trilde voordat ze kon antwoorden. Fenna: ‘Tegenvoorstel. Bij mij. Ik maak de pizza’s, slecht. Jij neemt NIETS mee en gaat zitten. Laura is al akkoord, niet tegensputteren.’ Hij keek op. Laura bestudeerde het plafond.

Gast zijn voelde alsof hij zijn jas achterstevoren aanhad. Hij kwam bij Fenna binnen met een zak mandarijnen, want lege handen gingen hem boven de macht, en kreeg te horen dat hij die moest neerzetten en moest wegwezen. De pizza’s waren scheef en aan één kant te donker. De tafel was gedekt met borden die niet bij elkaar pasten en zonder opscheplepels, en de benen van Niels bleven proberen op te staan om er iets aan te doen. Wessel gaf hem de baby aan, en dat hielp.

Ergens in het tweede uur merkte hij dat hij al twintig minuten naar Pieter zat te luisteren zonder één keer na te gaan of iemand nog salade wilde. Meestal ving hij het einde van verhalen op vanuit de keuken. Toen de borden leeg waren, stond hij voordat hij het wist overeind, met in elke hand een bord. ‘Niels,’ zei Fenna. Hij zette één bord neer. Het andere hield hij vast. ‘Alleen deze,’ zei hij, en hij bracht het naar het aanrecht.