ENTJPersoonlijkheidstype: De tempobepaler

‘Deur nog steeds kapot. Iedereen kan zo naar binnen lopen.’ Dat was de begane grond, om 7.12 uur. Om 7.40 uur stonden er negentien berichten bij in de bewonersapp, waaronder twee foto’s van het slot en een verhaal over een gestolen fiets. Femke las alles in de bus. Ze voelde hoe de klachten van vanochtend zich in dezelfde vorm zetten als die van vorige week: iedereen geërgerd, niemand aangewezen.

‘Wie heeft de beheerder nou echt gebeld?’ schreef ze. ‘Naam en datum graag.’ Stilte. Toen Annelies van 3B, die zelden iets plaatste: ‘Kunnen we tot het gemaakt is de binnendeur misschien klemzetten en er een briefje op hangen met een nummer dat je kunt bellen?’ ‘Dat lost het niet op,’ typte Femke, en ze ging verder. Ze stapte uit, bleef voor haar kantoor staan en belde om 8.05 uur zelf met de beheerder. Om 8.20 uur zat ze weer in de app.

‘Geregeld. De monteur komt donderdag tussen 10 en 12. Iemand moet hem binnenlaten. Meneer Visser, u woont op de begane grond en bent ’s ochtends thuis. Kunt u de donderdag nemen? Komt hij niet opdagen, dan zit ik er vrijdag om 8.00 uur bovenop.’ Meneer Visser stuurde een duimpje. In een kwartier was gelukt wat drie weken berichten niet voor elkaar hadden gekregen, en ze was tevreden, en ook een beetje ongeduldig met hen allemaal.

In de lunchpauze las ze het gesprek nog eens door om te zien of ze niets over het hoofd had gezien. Dat had ze wel. Donderdag was pas over drie dagen. Drie nachten lang zou de deur nog openstaan, en het enige idee dat die nachten afdekte was dat van Annelies, dat zij in vier woorden had platgewalst zonder het goed te lezen. Ze opende een leeg document en had het briefje al half af, met telefoonnummer en al, voordat ze zichzelf betrapte. Dit was het idee van Annelies.

‘Annelies, ik was vanochtend te snel. Jouw voorstel is tot donderdag de juiste oplossing. Wil jij het briefje schrijven? Ik kan het op mijn werk printen en neem het vanavond mee.’ Het antwoord liet even op zich wachten. ‘Ik had het al geschreven. Ik wist alleen niet of iemand erop zat te wachten.’ ‘Ik wel. Stuur maar door.’

23.40 uur. De pitch was om negen uur, en Femke had alle drie de onderdelen tegelijk openstaan: de marktdia’s van Ruben, de begroting van Nina, haar eigen afsluiting. Ze had alleen de kop op dia zes van Ruben willen verbeteren. Het cijfer raakte erin ondergesneeuwd. Toen bleek de grafiek eronder de verkeerde schaal te hebben, dus bouwde ze die opnieuw op, en daarna sloot zeven er niet meer op aan. Nu zat ze in de begroting van Nina de afronding van de totalen te veranderen, en aan haar eigen deel was ze nog niet begonnen.

Een bericht van Stefan, haar rechterhand. ‘Nog wakker. Geef mij de bijlage maar.’ Haar antwoord stond er al voordat ze erover had nagedacht. ‘Gaat sneller als ik het doe.’ Dat was waar. Het was elke keer waar, per avond bekeken, en precies zo was ze in een donkere keuken het werk van drie mensen aan het doen. Iets uit handen geven betekende een uur lang niet weten hoe het ervoor stond, en aan dat uur had ze een grotere hekel dan aan moe zijn.

Ze wiste het. ‘Ja. Bijlage, 12 tabellen, zet ze in de volgorde waarin de klant ernaar gaat vragen. Uiterlijk 1.00 uur terug bij mij.’ Om 0.50 uur was hij er. De personeelstabel had hij vooraan gezet, waar zij hem als vierde zou hebben geplaatst. Een seconde of vier ergerde ze zich. Toen zag ze dat de brief van de klant zelf met de bezetting begon, en dat Stefan die brief aandachtiger had gelezen dan zij. Ze liet zijn volgorde staan.

Dan was er nog Ruben, die de presentatie om zeven uur zou openen en zijn dia’s veranderd zou aantreffen. Ze schreef hem een berichtje. ‘6 en 7 waren zwak, ik heb ze overgedaan.’ Ze las het zoals hij het zou lezen. Te hard.

‘Ik heb 6 en 7 aangepast zodat het cijfer vooropstaat. Waarom staat in de opmerkingen, ga ertegenin als je het er niet mee eens bent. Aan 8 heb ik niets gedaan. Het is de sterkste dia die we hebben en jij presenteert hem.’ Verzenden. Daarna eindelijk haar eigen afsluiting, die vijfentwintig minuten kostte omdat ze al een week wist wat erin moest staan. Wekker om 6.00 uur. Ze zette er een tweede bij, om 6.05 uur.

Om 8.20 uur had Femke het magazijn al twee keer over de volle lengte doorgelopen, één keer met Martin, de ploegleider, en één keer alleen, met een notitieboek. In haar kantoor stond een stoel waar het plastic nog omheen zat. Ze had er niet op gezeten. Tijdens de tweede ronde zag ze de stelling. Vak negen, achterste hoek: retourpakketten vijf rijen dik, het oudste etiket van drie weken terug. ‘Van wie is dit?’ vroeg ze.

Martin wreef over zijn nek. ‘Van iedereen, zo’n beetje. Wie even tijd heeft.’ ‘Dan is het van niemand. Van wie hoort het te zijn?’ Zo’n stapel was gewoon een beslissing die niemand had genomen, en zij was aangenomen om ze te nemen. Dat zei ze ook, bij de dagstart van negen uur naast de laaddeuren. Vrijdag zou er één naam bij de retouren staan, de stelling ging elke dag leeg, en zij zou het controleren. Het liep goed, en snel, zo had ze het graag.

Een jonge inpakster achteraan, Kim volgens haar naamkaartje, begon: ‘Het punt met vak negen is’, en Femke, die al bij het volgende onderwerp was, zei: ‘De details regelen we zodra er een eigenaar is.’ Kim deed haar mond dicht. Tegen elven schoot die halve zin Femke weer te binnen. Mensen begonnen op de eerste ochtend van een nieuwe leidinggevende meestal niet te praten als ze niet iets wisten. Ze vond Kim aan de inpaktafel.

‘Je wilde me iets vertellen over vak negen. Ik praatte over je heen. Zeg het maar.’ ‘De scanner daar leest geen retouretiketten. Al sinds het voorjaar niet. Je moet met elk pakket naar vak twee lopen en daar in de rij gaan staan, dus het stapelt zich op. We hebben het twee keer gemeld.’ De stelling had dus geen eigenaar nodig. Er moest een scanner komen.

‘Dank je,’ zei Femke. ‘Dat verandert mijn plan.’ Ze belde de leverancier nog voor de lunch en had om twee uur een leverdatum: woensdag. Terug in het kantoor trok ze eindelijk het plastic van de stoel. Op de eerste bladzijde van het notitieboek, boven al het andere, schreef ze: eerst de werkvloer vragen, dan beslissen. En daaronder: Kim.

‘Ze hebben het hotelcontract aan een ander gegeven,’ zei Mirjam. Femke stond bij het fornuis met een pan erwtensoep, en ze had een plan voordat de lepel twee keer rond was gegaan. ‘Goed. Eén: vraag ze om een schriftelijke toelichting, vandaag nog, nu ze zich nog schuldig voelen. Twee: dat congrescentrum waar je het over had, bel dat deze week. Drie: je leunt te veel op één klant, en dat gaan we deze maand oplossen.’ ‘Ik belde niet voor een strategie.’

‘Je belde omdat je je grootste klant kwijt bent. Daar helpt een strategie tegen.’ ‘Ik belde omdat ik verdrietig ben, Femke.’ ‘Van verdrietig zijn komt dat contract niet terug.’ Het kwam er scherper uit dan ze het in haar hoofd had gehoord. Ze ging toch door, want het punt klopte, en twee of drie minuten lang ging het er stevig aan toe: de stem van Mirjam ging omhoog, die van Femke werd steeds afgemetener. Toen zei Mirjam: ‘Dit doe je nou altijd,’ en de verbinding was weg.

Femke draaide het vuur lager. Tegen de tijd dat de soep klaar was, had ze de ruzie één keer afgespeeld, haar drie stappen degelijk bevonden en was ze al met maandag bezig. Voor haar was het voorbij.

Om acht uur de volgende ochtend stuurde ze dan ook een opgewekt bericht met de naam van iemand bij het congrescentrum. Geen reactie. Ze was eerder verbaasd dan ongerust. Pas halverwege de middag drong het voor de hand liggende tot haar door: de ruzie die zij gisteravond had neergelegd, droeg Mirjam nog altijd mee. Om zes uur reed ze erheen met een bak soep. Mirjam deed open en ging niet opzij.

‘Ik was hard,’ zei Femke. Op een deurmat staan zonder dat er iets te repareren viel was niet prettig. ‘Ik vind het rot voor je dat je het kwijt bent. Je had dat contract verdiend, het is een echt verlies, en daar ben ik zo overheen gestapt.’ Mirjam keek naar de bak. ‘Zit er rookworst in?’ ‘Ja.’ De deur ging verder open. ‘En het congrescentrum?’ ‘Pas als jij erom vraagt.’ ‘Donderdag,’ zei Mirjam. ‘Vraag het me donderdag nog maar een keer. Vanavond kom je alleen maar zitten.’

Voor het derde jaar op rij schreef Sjoerd in de groepsapp dat ze deze zomer nu toch echt eens de bergen in moesten. Twee mensen reageerden met een hartje. In andere jaren was het daarbij gebleven.

Femke antwoordde binnen vier minuten. ‘Ja. Tweede weekend van juli, vrijdag tot en met maandag. Deze hut heeft zes slaapplaatsen en is dan vrij. Hij staat tot vanavond 20.00 uur voor ons in optie. Voor die tijd heb ik van iedereen een ja nodig. Sjoerd rijdt, in zijn auto passen vijf mensen plus bagage. Ik neem de zesde mee. Hanneke, wil jij het eten regelen? Zaterdag doen we de top, negen uur heen en terug.’

Ze genoot hier meer van dan ze zou hebben toegegeven: een wens die al drie jaar rondzweefde en nu een datum had en een dak. Aan het eind van de middag hadden vier mensen ja gezegd. Lisanne had niets gezegd. Om 18.30 uur begon Femke te typen: ‘Lisanne, we hebben vandaag je antwoord nodig’, en ze hoorde hoe dat zou klinken voor de stilste van een groep van zes, waar de andere vijf bij waren. Ze belde haar liever op.

‘Ik wil wel mee,’ zei Lisanne. ‘Het zit hem in die negen uur. Dat trekt mijn knie niet, en ik wilde niet degene zijn voor wie jullie alles moeten omgooien.’ Alles in Femke wilde zeggen dat er nog zes weken waren om te trainen en dat ze een schema zou sturen. Maar een schema zou Femkes antwoord zijn op de knie van Lisanne. ‘Wanneer zou het voor jou een ja zijn?’ ‘Als er op zaterdag iets korters is. En als ik dat niet in mijn eentje hoef te doen.’

Op de kaart stond een rondje om het meer onder de hut, drie uur, vlak. Femke deelde er niemand bij in. Ze legde de vraag aan de groep voor, en binnen tien minuten hadden Hanneke en de broer van Sjoerd allebei voor het meer gekozen. Twee mensen hadden dus in stilte tegen haar top opgezien. Om 19.52 uur deed ze de aanbetaling. ‘Geboekt. Zaterdag twee routes, kies de jouwe voor juni. Oefenwandelingen vanaf deze zondag, 8.00 uur, bij mij in de straat. Niet verplicht.’ Een minuut later zette ze erbij: ‘Grotendeels niet verplicht.’

‘Ga zitten,’ zei Mark. Het was half tien op een zaterdag waar niets in stond. Femke had al tien kilometer hardgelopen in 54.12, veertig seconden langzamer dan vorige week. Op de achterkant van een envelop had ze elf dingen geschreven, te beginnen met ‘balkonhek opnieuw schilderen’ en eindigend met ‘vijfjarenspaarplan, herzien’. Mark pakte de envelop en stak hem in zijn borstzak. ‘Tot de lunch niets wat iets oplevert. Dat is de afspraak. Daar heb je woensdag ja op gezegd.’

Dat had ze. Ze nam haar thee mee naar het balkon en ging zitten. Minuut vier: in haar hoofd gooide ze het teamoverleg van maandag om, de begroting moest als eerste. Minuut negen: dat hek had echt verf nodig, en één keer zoeken op haar telefoon was genoeg om te weten wat het kostte. Haar hand lag al op de telefoon. Ze draaide hem om op tafel en drukte haar handpalmen plat op haar knieën.

Beneden op de binnenplaats leerde een buurmeisje van een jaar of zes, zeven fietsen. Haar vader draafde erachteraan met zijn hand aan de bagagedrager. Telkens als hij losliet, keek ze naar haar voorwiel en viel ze om. Femke keek drie pogingen aan. Het was zo overduidelijk te verhelpen. Eén poging hield ze het nog vol, en toen hing ze over het hek.

‘Naar het poortje kijken, niet naar je wiel! Kies iets ver weg en fiets ernaartoe!’ Het meisje keek geschrokken omhoog en toen naar het poortje. Ze slingerde zes meter, acht, twaalf, en bleef overeind. Haar vader hield op met rennen en stak allebei zijn armen in de lucht. Femke merkte dat ze stond te grijnzen als iemand die iets had gewonnen. ‘Tweeëntwintig minuten,’ zei Mark vanuit de deuropening. ‘En dat leverde iets op.’

‘Dat was een buurmeisje.’ ‘Je hebt vanaf driehoog een kind gecoacht.’ Ze lachte, en bleef toch in de stoel zitten, en een tijdje daarna ging het bijna vanzelf. Het meisje fietste rondjes. Niemand had een beslissing nodig. Op zondagavond opende ze haar agenda en schreef ze ‘niets’ over de hele volgende zaterdag. En daaronder, in kleinere letters: ‘tot 12.00 uur’.