Şirketler MBTI'ı neden kullanıyor: Amerikan şirket kampları

Penceresiz bir otel toplantı salonu. İsimlikler, bir çalışma kitabı, işinde iyi bir kolaylaştırıcı ve aslında masasında olmayı tercih edecek on bir iş arkadaşı. Sabah on bire gelindiğinde oda harflere göre gruplara ayrılmıştır ve o güne kadar gardını hiç indirdiğini görmediğin yöneticin, bir tabelanın altında durmuş, grubunun sözünün kesilmesinden neden nefret ettiğini anlatıyordur.

Çok sayıda Amerikalı için bu dört harf hayatlarına tam da burada girer. Gece yarısı telefonda veya bir dergide değil; iş yerinde, şirketin mesaisi içinde ve bir klasörden.

Bireylerin kariyer seçmesine yardımcı olmak için tasarlanmış bir şeyin böyle bir yazgıya uğraması tuhaf. Bunun nedenleri de aracın aslında ne işe yaradığına dair çok şey söylüyor.

Neden danışman ofisi değil de şirket toplantı odası

Bu araç kişisel kullanım için tasarlandı. Ancak kurumsal bir pazar buldu ve pazarın onu bulma nedenlerinin psikolojiyle pek ilgisi yoktu.

Şirketlerin sürekli karşılaştığı bir sorun var: Birlikte çalışmak zorunda olan insanlar birbirini anlamıyor ve bunu konuşmanın kabul edilebilir bir yolu yok. Bir iş arkadaşının yorucu olduğunu söylemek kişisel bir şikayettir ve insan kaynaklarını ilgilendirir. İş arkadaşınla harflerinizin farklı olduğunu söylemek ise bir farklılık beyanıdır ve eğitimin konusudur. Bu araç, konuşulması zor bir meseleyi tek bir öğleden sonra dile getirilebilir hale getirir ve bu gerçekten değerli bir hizmettir.

Formata da tam uyuyor. Bir atölye çalışması için gruba uygulanabilecek, bir saatte anlatılabilecek ve öğle yemeğinden önceki bir egzersizde kullanılabilecek bir şey gerekir. Etrafında koca bir tedarik zinciri var: sertifikalı uygulayıcılar, basılı materyaller, belirli bir program. Bir kariyer danışmanı her seferinde tek bir kişiyle görüşür. Bir atölye ise kırk kişiyi ağırlar ve bu ikisinin ekonomisi uzaktan yakından kıyaslanamaz.

Onu iyi bir eğitim ürünü yapan şey ne

Üç şey var ve bunların birer hileden ziyade güçlü yönler olduğunu açıkça belirtmekte fayda var.

Kimse kaybetmez. Her sonuç, Isabel Briggs Myers'ın ilk tanımları yazma tarzına dayanarak kasıtlı olarak bir dizi güçlü yön şeklinde yazılmıştır; aracın tarihi bunun neden en başından beri böyle kurgulandığını açıklar. Odadakilerin dörtte birine kötü bir profile sahip olduklarını söyleyen bir araç ikinci kez satın alınmazdı ve daha da önemlisi o öğleden sonrayı zehir ederdi.

Bir günde ortak bir dil yaratır. Atölyeden sonra insanlar toplantılarda bir hafta önce söyleyemedikleri şeyleri dile getirebilirler. Cevap vermeden önce bunu yazılı olarak görmem lazım. Bir gece üstünde düşüneyim. Bu cümleler eskiden de vardı, şimdi ise sosyal açıdan güvenli bir kılıfa sahipler.

Üstelik anında ve her seferinde insana kendini bulduğu hissini verir. Bu his gerçektir ve aslında hiçbir şey söylemeyen bir tanımla bile üretilebilir; her tip tanımının neden senin hakkında yazılmış gibi geldiği tam da bununla ilgilidir ve atölyenin bir şeyi kanıtladığına karar vermeden önce okumaya değer.

Dördüncü neden ise kimsenin broşüre koymadığı bir şeydir. Böyle bir öğleden sonra keyiflidir. İnsanlar kendilerinden bahseder, başka bir kattaki iş arkadaşıyla ortak bir yönünü keşfeder ve eve biraz neşelenmiş olarak dönerler. Çalışanları neşeli bırakan bir eğitim günü, içeriği cumaya kadar uçup gitse bile işverenin istediği bir şeyi başarıyordur. Bir atölye olarak değerlendirildiğinde başarılıdır. Bir ölçüm aracı olarak ise zaten hiçbir zaman gerçekten değerlendirilmemiştir.

Oda cevapları değiştirir

İşte neredeyse kimsenin hesaba katmadığı kısım. Bir salı günü ofiste, etrafın iş arkadaşlarıyla çevriliyken kendin hakkında bir anketi doldurmak, onu tek başına doldurmakla aynı eylem değildir.

İş yerindeki halinle cevap verirsin, çünkü oda senden o hâlini ister. Birçok insan iş yerinde başka herhangi bir yere kıyasla oldukça farklı davranır ve bu genellikle kasıtlıdır: daha planlı, daha kararlı, daha sosyal, daha uyumlu. Anket, bir tercih ile on bir yıldır iş için benimsediğin bir uyum arasındaki farkı anlayamaz.

Bir de bunu kimin göreceği gibi küçük bir mesele var. Sonuçlar gizli tutulsa bile, çoğu kişi bu egzersizin yapılacağını ve grupların duvarda görüneceğini bilir. Bu, doğru olmasını tercih edeceğin cevaba doğru hafif bir baskı yaratır ve bir harfi değiştirmek için bundan çok da fazlasına gerek yoktur; aynı gün içinde iki farklı sonuç almanın arkasındaki nedenlerden biri de budur.

Dolayısıyla atölyeden çıkan sonuç, işverenin önünde sunulan, iş yerindeki halinin bir tasviridir. Hiçbir şey değil diyemeyiz. Ancak kimse izlemezken kendi başına aldığın sonuçla aynı şey de değildir.

Yayıncının çizdiği sınır ve ne sıklıkla aşıldığı

Aracı yayınlayan şirket, bunun işe alım veya seçme amacıyla kullanılmaması gerektiğini söylüyor. Sonucun kişiye geri verilmesi, açıklanması ve kendi tipi üzerinde son sözü söyleyecek kişinin kendisi olduğu gerekçesiyle itirazına açık olması bekleniyor.

Pratikte ise harfler takım şemalarına yazılır, yöneticiler tarafından hatırlanır ve kimin neye liderlik etmesi gerektiğiyle ilgili konuşmalarda geçer. Kimse dört harfli bir koda dayanarak resmi bir karar almaz ama herkes itibarı sessizce böyle bir kod edinmiş biriyle tanışmıştır. Kurumsal ortamın tipik sapması budur ve bunu aracın kendisi yapmaz; yeni bir kelime dağarcığı edinmiş bir oda dolusu insan yapar.

Eğer harflerin iş yerinde bir duvarda asılıysa, onlara çok az önem vermelisin ve bunu söylemeye hakkın var. Sana yazılan tipe itiraz etmek aracın kullanım biçiminin bir parçasıdır, etkinliğe katılmayı reddetmek değildir.

Bunun en net testi şemalara ne olduğudur. Atölyeden altı ay sonra duvardaki harfler hâlâ oradadır ama kelime dağarcığı çoğunlukla kaybolmuştur. Geriye kalan tek şey, insanların sohbet sırasında edindiği ve er ya da geç zaten edineceği, belirli iş arkadaşları hakkındaki bir avuç somut gerçektir. Klasör ise çekmecededir.

O öğleden sonranın gerçek değeri

Şüphecilerin kabul ettiğinden fazla, çalışma kitabının ima ettiğinden az.

Atölyeden geriye kalan nadiren o dört harftir. Birinin nasıl çalıştığını açıkça söylediği ve bir iş arkadaşının bunu iki yıldır kabalık olarak algıladığını fark ettiği o iki üç andır. Gündemi önceden görmesi gereken kişi. Sesli düşünen ve ilk söylediğini kastetmeyen kişi. Toplantıda sessiz kalıp saat altıda o harika e-postayı yazan kişi, ki bu toplantıdaki sessiz kişi meselesinin ta kendisidir.

Bu konuşmalar için illa bu araç gerekmiyordu. Gereken bir fırsat ve izindi; araç ikisini de sağladı. Bu mütevazı bir iddia ve bence doğru olan da bu.

MBTI, The Myers-Briggs Company'nin ticari markasıdır ve bu sitenin onlarla hiçbir bağlantısı yoktur; burayı tek başıma yönetiyorum ve psikolog değilim. Anketi bir otel toplantı salonunda doldurduysan ve sonuç sana pek uymadıysa, ekranı kimsenin göremeyeceği bir yerde tekrar çözmeyi düşün. İki cevap sıklıkla birbirinden farklı çıkar ve ikincisi genellikle işinden ziyade seninle ilgilidir.